SintEnKerstactie Voor de lach van een kind.

Voor alle ouders van Schouwen Duiveland die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken tijdens de decembermaand.

De decembermaand is altijd een dure maand en voor gezinnen die moeten rondkomen van een minimuminkomen vaak ook een belastende maand want we willen er allemaal voor zorgen dat de kinderen een leuke herinnering hebben aan Sinterklaas en Kerst. Ze zijn bijna het hele jaar lief geweest en willen net als kinderen met ouders die wat meer te besteden hebben ook graag cadeautjes krijgen van Sinterklaas of onder de kerstboom.

Om deze gezinnen te kunnen helpen organiseerd de Stichting Voor de lach van een kind dit jaar ook weer de decemberactie.

Kent u of bent u iemand met kinderen tot 12 jaar rondkomend van een minimum inkomen of met financiële problemen dan willen wij  helpen de komende feestdagen wat aangenamer te maken.

speelgoe

Hiervoor hebben we in samenwerking met een supermarkt en gulle gevers speelgoed ingezameld als cadeau voor de feesten die er aankomen. Het betreft gebruikt speelgoed dat door onze vrijwilligers van te voren wordt uitgezocht op gebreken.

Wilt u van onze hulp gebruik maken of helpen kunt u een mail sturen naar: info@voordelachvaneenkind.nl u krijgt dan een mail terug met een afspraak voor tijd en locatie. Als u speelgoed wilt doneren kan dat bij AH in de Goedzakdoos, het speelgoed komt dan vanzelf bij onze stichting terecht.

 Wij begrijpen dat het moeilijk kan zijn om deze stap te zetten, maar wij garanderen discretie en respecteren uw privacy en hopen zo ook voor u en uw kinderen de feestdagen een feest te laten zijn.

‘Veroordeelde ontuchtpleger kon pleegkinderen opvangen’

De Nederlander Paul van M. kon vijf jaar geleden een opvang voor pleegkinderen openen, terwijl hij al meerdere keren was veroordeeld voor het plegen van ontucht.

Het verleden van Van M. was niet bekend bij Jeugdbescherming Gelderland, blijkt uit onderzoek van het AD en De Gelderlander.

In 2011 kon Van M. thuis pleegkinderen opvangen, waarna hij mogelijk een van die kinderen heeft misbruikt. De ontucht gebeurde tussen januari en eind oktober 2011.

De 51-jarige Nederlander Paul van M. staat in Duitsland voor de rechter vanwege verkrachting van een 22-jarige Syrische asielzoekster. Van M. was directeur van een asielopvang in Duitsland ondanks het feit dat hij al zo’n 20 keer eerder veroordeeld is.

de grootste misvatting over kindermisbruik

Hoe kan het zijn dat iemand die al circa 20 keer veroordeeld is, onder meer voor seksueel misbruik, het toch schopt tot directeur van een asielopvang? Die vraag blijft vooral hangen bij de volgers van de rechtszaak tegen de 51-jarige Paul van M.

De man was tot februari directeur van een asielopvang in het Duitse Finnentrop-Heggen en wordt verdacht van viervoudige verkrachting, lichamelijke mishandeling en schade berokkenen aan de gezondheid.

Het vreemde aan de zaak is dat Paul van M. al circa 20 keer eerder is veroordeeld. ,,Zeventien keer in Nederland, twee keer in Duitsland en één keer in België,” verklaart Kamp. ,,De zaak in Nederland ging om seksueel misbruik.”

Uit onderzoek blijkt dat hij toen hij 34 jaar was in zijn toenmalige woonplaats Arnhem is veroordeeld wegens ontucht en diefstal. De Arnhemmer – die op zijn Facebook uitzonderlijk veel foto’s van jonge vrouwen liked – heeft zich in 1997 vergrepen aan een 14-jarig nichtje tijdens een zomerkamp in Friesland waar hij als hoofdleider fungeerde. Hij werd toen ook veroordeeld voor diefstallen die hij pleegde toen hij werkzaam was op de instelling ‘Het Dorp’. 

kindermisbruik

Diverse malen nam hij daar geld weg van gehandicapte bewoners. De rechtbank sprak hem destijds vrij van verkrachting van zijn vriendin, omdat er te weinig bewijs zou zijn dat hij haar tegen haar zin in tot seks gedwongen had. Verder is hij eerder veroordeeld voor onder meer: vervaardiging van verdovende middelen, heling, valsheid in geschrifte, diefstal en witwassen. 

Verklaring van goed gedrag

De Nederlander, die sinds de herfst van 2015 werkzaam was voor het bedrijf European Homecare, zou een Duitse verklaring van goed gedrag hebben overlegd, waaruit zou blijken dat hij niet veroordeeld zou zijn. Maar niemand kwam op het idee om hem naar een Nederlandse Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) te vragen. CDA-Kamerlid Madeleine Van Toorenburg noemt de zaak ‘heel alarmerend’. ,,Uit deze informatie blijkt dat het systeem blijft falen.” 

Samen met CDA-collega Pieter Omtzigt stelde zij Kamervragen toen bleek dat Robert M in de Amsterdamse zedenzaak ook al eerder was veroordeeld. De Let, die tot 19 jaar cel en tbs veroordeeld is voor misbruik van 67 zeer jonge kinderen, had al een veroordeling op zijn naam in Duitsland. ,,De regering heeft stellig gezegd dat de uitwisseling op orde was, maar opnieuw blijkt dat dit dus niet functioneert,” aldus Van Toorenburg, die dit morgen tijdens een overleg in de Kamer aan de orde belooft te stellen. 

,,Wij roepen de regering op hier zo spoedig mogelijk opheldering over te geven. Wat gaat minister Van der Steur in Europa doen om dit systeem sluitend te maken om kinderen en jonge vrouwen beter te beschermen?”

Op 24 november stond Paul van M. weer in het beklaagdenbankje. Dan zal de inmiddels 23-jarige Syrische worden gehoord door de rechter. Voor het proces zijn tot en met 12 januari 2017 in totaal zes zittingsdagen uitgetrokken.

Kindermishandeling discrimineert niet!

Kindermishandeling discrimineert niet op basis van:ras leeftijd kleur geslacht geloof of klasse! Kindermishandeling slaat overal steeds weer toe, meedogenloos en in alle lagen van de bevolking.

Het aantal  kindermishandeling is inmiddels gestegen tot rond de 350.000  per jaar. Elke week overlijdt er een kindje aan de gevolgen van mishandeling of verwaarlozing.

Een op de 4 meisjes en een op de 6 jongens wordt voor het 16e levensjaar seksueel misbruik ! Elke dag krijgen zo’n 165 kinderen voor het eerst te maken met seksueel geweld.

discrimineerd niet

Verder leven er  in ons eigen kikkerlandje maar bijna 400.000 minderjarige kinderen in een huishouden met een inkomen onder de lage – inkomensgrens, dat moet niet kunnen in een rijk land als Nederland!

Wekelijks lopen er jongeren weg  van huis of uit instellingen, gemiddeld 2 a 3 per week, en hoewel het grootste deel van deze jongeren binnen enkele dagen weer terecht is zijn er ook veel die niet terug keren!

De zorg van onze kinderen is een zorg van ons allemaal, en allemaal samen kunnen we wat veranderen aan bovenstaande en anderen misstanden!

Sluit je ogen niet voor kindermishandeling!

Jonge meisjes worden steeds vaker slachtoffer van mensenhandel

Maria 13 jaar  – tamelijk lang, relatief volwassen voorkomen – verblijft sinds acht maanden in Leeuwarden bij Fier, behandelcentrum voor slachtoffers van loverboys en jeugdprostitutie. Daar staat ze, haar armen stevig tegen haar lichaam klemt. Ze tuurt naar de grond. Maria heeft zojuist ze samengevat waarom zij stapelverliefd werd op een Nederlands-Surinaamse jongen van mid-twintig. Nu ze wil vertellen hoe hij haar overhaalde om seks te hebben met een vreemde man, wordt ze overmeesterd door nare herinneringen. Een snik. Maria: „Ik dacht gewoon dat hij mijn vriendje was.”

Want dat is Maria: slachtoffer van een loverboy. Ze werd ingepalmd door een coole rapper. Die beloofde eeuwige liefde, maar stuurde haar zes maanden lang op seksdates naar onbekende mannen. Wat heet: klanten, in Amsterdam. „Prijslijst”: pijpen vijftig euro, neuken honderd. Maria: „En vijfentwintig euro extra zonder condoom. De helft van het geld kreeg mijn vriend. ”Net als meisjes van 16 en 17 moesten ook deze nog jongere meisjes in een weerzinwekkende wereld leven. Ze werden stelselmatig misbruikt door pooiers en mensenhandelaren. Door onbekende mannen verkracht en als prostituee ingezet op verlaten parkeerplaatsen.

loverboys

Fier vangt jaarlijks 100 meiden op: Het zijn verhalen waar ze bij Fier dagelijks mee te maken krijgen. Fier is een landelijk expertisecentrum voor slachtoffers van mensenhandel. Vanuit heel Nederland worden hier jaarlijks zo’n 100 meisjes opgevangen en behandeld op zogeheten ASJA-groepen. Een plek voor meiden die gedwongen in de prostitutie of voor een pooierboy werkten.

Meisjes van 11 jaar, dat zijn kinderen die al echt seks moeten hebben met andere mannen

Jonge meisjes zoals Maria duiken steeds vaker op in de statistieken van slachtoffers van mensenhandel. Tussen 2011 en 2015 steeg het aantal aangemelde minderjarige Nederlandse slachtoffers van seksuele uitbuiting met 64 procent, van 78 in 2011 naar 128 in 2015, blijkt uit de Monitor mensenhandel 2015 die deze dinsdag wordt gepubliceerd.

„Een onderrapportage”, zegt Nationaal Rapporteur Mensenhandel Corinne Dettmeijer. Want: „Jeugdzorginstellingen melden nog onvoldoende. Ze vinden het moeilijk om het onderwerp bespreekbaar te maken en hebben toestemming van de ouder of voogd nodig om de naam van het slachtoffer door te geven.” Daardoor is er geen reëel beeld van de omvang van het probleem, zegt Dettmeijer. Dat bemoeilijkt opsporing en bescherming van slachtoffers.

loverboy

En dat terwijl de leeftijd van de Nederlandse meisjes die seksueel worden uitgebuit daalt, volgens hulpverleners. Bij hulpverleningsorganisatie Pretty Woman uit Utrecht komen steeds vaker meisjes van onder de veertien binnen. „Door Instagram en Facebook is het voor loverboys makkelijker geworden deze jonge meiden te benaderen.” Fier begint eind september een behandelgroep die zich richt op loverboyslachtoffers van 11 tot 14 jaar.

Misbruik van hun kwetsbaarheid

“Meisjes van 11 jaar, daar gebeurt hetzelfde mee als meiden van 17 jaar. Dat zijn kinderen die al echt seks moeten hebben met andere mannen. Wij kunnen ons er gelukkig niets bij voorstellen. Maar er zijn mensen die zich er wel wat bij kunnen voorstellen. Die maken misbruik van deze meisjes en hun kwetsbaarheid.”

fier

 Chatten met Fier

Wil je naar aanleiding van deze reportage je verhaal kwijt of heb je advies nodig? Via deze site kun je anoniem chatten met een hulpverlener van Fier. Bellen kan ook: 088-2080000. 

Laat kinderen meedenken over Zwarte Piet

Hoe lang blijven we vast houden aan een traditioneel kinderfeest waar kinderen niet langer blij mee zijn. Is het omdat we Zwarte Piet zo leuk vinden, of omdat we worden opgeruid door bepaalde rechtse groeperingen, omdat we willen vast houden aan ons recht op een discriminerende figuur…  En als kinderen het niet leuk vinden dat HUN feest elk jaar weer verpest wordt…. Moeten we dan niet gewoon een keer stoppen met deze onzinnige discussie, en luisteren wat kinderen willen….

De figuur Zwarte Piet  vormt een schending van het kinderrechtenverdrag, zegt Kinderombudsman Margrite Kalverboer. De Kinderombudsman mengt zich in het Zwarte Pieten-debat nadat er klachten bij haar waren binnengekomen. De klagers zijn ouders die vinden dat Zwarte Piet een karikatuur is en een voedingsbodem voor discriminatie en racisme. Hun kinderen zouden Zwarte Piet als kwetsend ervaren. Naar aanleiding van die klachten sprak Kalverboer in september 2016 met blanke en gekleurde kinderen (leeftijd: 10-16 jaar) over de kwestie Zwarte Piet.

Was het traditionele Sinterklaasfeest wel zo leuk…?
Was het traditionele Sinterklaasfeest wel zo leuk…?

“Zwarte Piet draagt bij aan pesten, uitsluiting of discriminatie en dát de figuur dus moet worden aangepast, daar is geen ontkomen aan.

In het rapport wordt het voorbeeld aangehaald van een 13-jarige jongen. Hij vertelt dat er met pepernoten naar hem is gegooid en dat hij zwarte aap en Zwarte Piet is genoemd.

“Veel gekleurde kinderen met wie is gesproken, ervaren discriminatie in hun dagelijks leven en vertellen dat dit rond Sinterklaastijd erger wordt. Ze wijten dat aan een aantal typische kenmerken en gedragingen van Zwarte Piet.”

De Kinderombudsman heeft onder meer als taak wetgeving, beleid en uitvoering van overheidsbeleid te controleren op de naleving van kinderrechten. Zij toetst haar bevindingen aan het Kinderrechtenverdrag van de Verenigde Naties. Daar staat onder meer in dat kinderen recht hebben op gelijke behandeling en op bescherming tegen discriminatie.

geen-stijl

Opvallend vaak geven kinderen aan dat volwassenen moeten stoppen met ruzie maken. Ik zat daar eerlijk gezegd wel met plaatsvervangende schaamte

Wij hebben met veel kinderen gesproken, in een veilige omgeving, waar ze niets ingefluisterd kregen door ouders. Gekleurde kinderen ervaren discriminatie in hun dagelijks leven en vertellen dat dit rond de sinterklaastijd erger wordt.”

Ook Kinderombudsman Kalverboer is voorstander van overleg. “De gemeenschap bepaalt, regio’s mogen verschillen. Het past bij de traditie dat het sinterklaasfeest op het platteland anders wordt gevierd dan in de stad.”

jan-roos

Maar liefst zou ze wel zien dat de discussie echt helemaal onderaan begint: bij de kinderen voor wie het feest ooit bedoeld was. “Ik zat eerlijk gezegd wel met plaatsvervangende schaamte met die kinderen te praten. Het debat is gepolariseerd rondom volwassenen. Kinderen zijn de dupe. Heel vaak gaven zij aan dat volwassenen moeten stoppen met ruzie maken! Ik zou echt hopen dat ouders en scholen zich iets nederiger opstellen en eerst eens vragen wat kinderen er zelf van vinden.”

Die kunnen volgens de kinderombudsman heel praktische oplossingen bedenken. “Het maakt hen vaak niet uit als ie niet meer zwart is, of ie ook andere kleuren krijgt, dan noemen ze hem gewoon Piet.

Cute upset boy pouting in the park
Cute upset boy pouting in the park

Plots gaf de vader het jochie een klap vol in zijn gezichtje

Collega Eva liep even de supermarkt in voor wat boodschappen. Daar zag ze een kindje door de supermarkt rennen. Het jongetje was een jaar of drie en werd door zijn vader en moeder geroepen, maar luisterde niet. De vader werd boos en pakte het ventje bij zijn arm, tilde hem hardhandig op en smeet hem in de kar.

Het manneke zette het op een brullen. Ineens haalde de vader vol uit en gaf hem een flinke klap in zijn gezichtje. De moeder zei nog ‘doe dat niet in de supermarkt, mensen zien het’. Waarop de vader riep ‘ik geef hen ook nog een klap’.

Trillend liep Eva de supermarkt uit. Het voorval liet haar niet los. Nog vaak moest ze denken aan het ventje. Zou hij thuis ook zou geslagen worden? Wat had ze kunnen doen? Het is een incident waarvan je later denkt ‘Had ik toch niet iets moeten doen?’ maar waarvan je je ook afvraagt ‘Wat dan?’.

tumblr_lci5lzsjc51qae9fyo1_500-300x199

Wat te doen bij kindermishandeling in het openbaar? ‘Wegkijken geen optie’

Jaarlijks worden vanaf 2007 zo’n 20.000 meldingen in Nederland gedaan van kindermishandeling. Dit is overigens een druppel op een gloeiende plaat, want in werkelijkheid worden ruim 119.000 kinderen echt mishandeld.

Gemiddeld wordt in elke schoolklas een kind thuis mishandeld. Een belangrijke reden waarom er zo’n gat gaapt tussen melding en het werkelijke aantal is volgens Veilig Thuis de angst van mensen om zich te melden bij een instantie.

Mensen zien waarschijnlijk wel dat het ergens niet goed gaat, trekken zich dat ook wel aan, maar durven die laatste stap niet te zetten. Lenneke Alink is hoogleraar Forensische Gezinspedagogiek aan de Universiteit Leiden.

Ze is ook lid van de Taskforce kindermishandeling en seksueel misbruik. We vroegen haar wat je moet doen als je in de tram of supermarkt ziet dat er iets naars gebeurt met een kind, waarvan je onderbuikgevoel zegt ‘dit klopt niet’.

“Het liefst hebben we dat mensen elkaar aanspreken als de situatie dat toelaat. Op een niet beschuldigende manier zeggen ‘Lukt het wel?’,  ‘Kan ik helpen?’, of ‘Ik snap dat het moeilijk is”. Ik heb het zelf ook wel eens meegemaakt dat ik iets zag gebeuren in de menigte. Maar het lastige is dat er geen pasklaar antwoord op is. Het ligt echt aan de situatie”

“Mensen zijn vaak geneigd de andere kant op te kijken, of denken ‘ik bemoei me er niet  mee’, ook als het iemand in de klas van je kind of een buurkind betreft. In dat geval zou ik altijd willen adviseren Veilig Thuis te bellen.

De angst om te bellen is vaak aanwezig, maar dat hoeft niet. Veilig Thuis heeft ook een adviesfunctie. Je hoeft niet direct te zeggen om wie het gaat, je kunt ook anoniem advies vragen.”

“Zij zijn er om mee te denken. Ze kunnen de ernst inschatten en staan heus niet zomaar de volgende dag op de stoep om het kind uit huis te halen. Toch kun je je zorg even bespreken.”

veilig

Telefoon

“De telefoon oppakken kan altijd een eerste stap zijn. Ook als je geweld in de supermarkt hebt gezien en je je daar zorgen over maakt. We moeten daar bewustzijn in creëren. Als je iets kunt doen, moet je verantwoordelijkheid niet uit de weg gaan.”

“Als manager kun je ook bellen als je dit ziet gebeuren in je winkel. Vooral als het mensen zijn uit de buurt die vaker komen. Als je je echt zorgen maakt is wegkijken geen optie meer.”

Tips van Veilig Thuis op een rijtje

Zorg dat je met begrip voor de situatie contact legt met de volwassene. Probeer zo de spanning te doorbreken. Zonder veroordeling of normerende houding.

Spreek in de ‘ik’ vorm:

‘Kan ik u ergens mee helpen?’

Hiermee geef je te kennen dat degene die slaat of schreeuwt gezien wordt en heb je eerder kans op een gesprek.

Wordt hierop niet gereageerd, probeer dan het volgende:

‘Ik zie dat je zoon of dochter niet luistert en dat je hem dan slaat.’

Geef aan wat het met je doet:

‘Ik schrik ervan wanneer ik zie dat een kind wordt geslagen.’

Vraag om een reactie:

‘Kun je je dat voorstellen? Wat denk je dat je hiermee oplost?

Wanneer de situatie te onveilig is voor jezelf, bel dan direct de politie, beschrijf de situatie en geef een signalement.

Heb je hulp nodig hierbij, dan kun je altijd vrijblijvend bellen met Veilig Thuis om om advies te vragen

0800-2000, gratis 24/7

Bron: Telegraaf – Vrouw  – door: Daphne van Rossum

Aanhoudingen voor gedwongen prostitutie van 16-jarige

Schiedam – De politie heeft maandag 2 maart drie mannen (20, 23 en 26) aangehouden. Ze worden ervan verdacht een 16-jarig meisje in de prostitutie te hebben gebracht. De zaak kwam vorig jaar aan het rollen toen één van de drie gewetenswroeging kreeg en melding maakte bij de politie.

De verdachten, afkomstig uit Rotterdam, Vlaardingen en één zonder vaste woon- of verblijfplaats, boden het meisje aan via advertenties op sekssites. Het slachtoffer had seks met de klanten in een kelderbox. De gebeurtenissen speelden zich af in mei 2014.

stoploverboysnu650-600x304

Na de melding achterhaalde de politie het meisje. Zij deed aangifte van mensenhandel. In het daarop volgende onderzoek werden door de politie 12 klanten, in de leeftijd van 20 tot 65 jaar en afkomstig uit verschillende plaatsen in het land, achterhaald. Alle opgespoorde klanten zijn aangehouden en na verhoor heengezonden. De officier van justitie die het onderzoek leidde zal de mannen op een speciale zitting brengen. Hen wordt het plegen van ontucht met een minderjarige prostituee ten last gelegd. Een datum voor de zitting is nog niet bekend.

Naast het feit dat het meisje minderjarig was, had ze ook zichtbare verwondingen, zoals blauwe plekken. Dit vormde voor de mannen geen belemmering om toch seks met haar te hebben.

Twee van de drie verdachten zijn donderdag 5 maart voorgeleid aan de rechter-commissaris. Die heeft ze voor 14 dagen in bewaring gesteld.

Mishandeling hemelsbreed

Door Vlinder

Als we kijken naar mishandeling bij kinderen dan kunnen we heel breed kijken. Verwaarlozing en misbruik valt hier namelijk ook onder.

In een groot gedeelte in deze wereld komt mishandeling voor. Mogelijk zelfs bij de (over) buren.

Wat valt er onder mishandeling ?

Verwaarlozen en geestelijke mishandeling van een kind, door niet te kunnen voldoen aan voeding, seizoensgebonden kleding, verzorging en het belasten van een kind, uitschelden van kinderen of ze bewust in gevaar brengen.

Misbruik. Het filmen van naakte kinderen of ze in contact brengen met geslachtsdelen onderling of bij volwassen.

Uitbuiten, of omkopen met snoep of geld, of straf valt ook onder mishandeling.

Zelfs het niet kunnen geven van liefde (je eigen tijd en dingen opofferen voor je kind) Begrip (kijken naar wat je kind doet, het troosten bij pijn, en het belonen bij goed gedrag) Grenzen stellen (wat mag wel en niet) Het onthouden van een hygiënische omgeving En het onthouden van een natuurlijke speel en leeromgeving valt onder kindermishandeling.

Een heel rijtje dus. Maar wat doen wij mensen nu als ons iets opvalt of we vermoeden mishandeling? Persoonlijk moest ik om informatie vragen. Ik ben zelf een oud slachtoffer. Persoonlijk weet ik dat ouders van mishandelde kinderen ook slachtoffer zijn geweest en het vaak een generatie ketting is die nooit doorbroken is geweest.

Wel heb ik geleerd er met andere mensen over te praten. Een kind uit een gevaarlijke omgeving weghalen kan vaak ook alleen wanneer er definitief opvang is. Mocht een kind tijdelijk uit een gevaarlijke omgeving weg gehaald worden om vervolgens weer terug geplaatst te worden zónder hulp bij ouders of verzorgers, kan het zo zijn dat gevolgen helemaal niet meer te overzien zijn.

Wanneer je vermoed dat een kind slachtoffer is wat doe je dan ? Een kind zelf weet van nature dat het niet gezond is maar vaak kennen ze ook niets anders. Uit eigen ervaring schrijf ik dit ook weer.

Wat wel belangrijk is en waar een mens zeker verplicht is in mijn ogen om naar te handelen is zo’n vermoedelijk slachtoffer apart zien te spreken, is hij of zij zelf in staat om te praten bied dan een luisterend oor. Wees voorzichtig met je handelen (geen rare onverwachte bewegingen maken en oppassen met wat je zegt) Bied veiligheid in de vorm van een luisterend oor en eventueel een veilig omgeving aan mits dit kan. Zorg altijd dat je iemand naast je hebt staan en zoek professionele hulp voor kind en ouder.

Negeer nóóit een vermoedelijk slachtoffer. Juist doordat ik ooit ben opgevallen, en geholpen ben heb ik een 2e kans en zelfs meer dan een 2e kans gekregen. Ga nóóit tegen een ouder tekeer. Omdat negen van de tien keer een ouder lichamelijk of geestelijk niet lekker zijn betekent nog niet dat ze psychisch of maatschappelijk gestoord zijn. Zij verdienen net als kinderen een 2e of meerdere kans.

Liefde kent geen einde, wel een begin. Door het te geven kan het leven en dat zal een gewin zijn, nooit een verlies.

Sta op en vecht voor je medemens!

Vlinder…

ALS 1 TE VEEL IS

Hoe een vader tot zo’n gruweldaad kan komen.

Thomas U. gooide vrijdag zijn zoontje Elfin uit het zolderraam. Hoe een vader tot die uiterste daad kan komen.

Het is misschien een klein verschil, maar voor ons van grote waarde. De vader van mijn lieve neefje Elfin sprong niet samen met hem. Deze ongelofelijk zieke man gooide lieve kleine Elfin uit het zolderraam.

Het is juni 2015 als Shanti een zwart-witfoto van haar zeven maanden zwangere buik op Facebook zet. Haar vriend Thomas U. schreeuwt zijn geluk van de daken: ‘Ik heb de mooiste vrouw van de wereld. Wat heb ik toch een mazzel!’ Niemand kan voorspellen dat hij een jaar later met zijn zoontje naar de zolderverdieping gaat en hem uit het raam gooit.

Ouders die hun kind vermoorden; het komt in Nederland tien tot vijftien keer per jaar voor. Van de onderzochte gevallen is 64 procent van de verdachten de moeder, blijkt uit onderzoek van het Expertisecentrum Kinderdoding. ,,Bij pasgeborenen is de dader bijna altijd de moeder. Ze handelt uit onwenselijkheid van het kind. Bij oudere kinderen gaat het vaak om de vader. Voor hen ligt het motief anders: ze doden hun kind uit wraak of jaloezie. Vaak gaat er ernstig verlies aan vooraf, van werk of van de relatie.”

Moeder Shanti is de halfzus van actrice, dj en fitnessfanaticus Fajah Lourens. Creativiteit gonst door de familie: moeder Mieke begint als actrice en reist naar India om in contact te komen met haar spiritualiteit, vertelt ze in Veronica Magazine. De broer van Shanti en Fajah, Arjuna, is sinds zijn vijftiende dj en maakt er zijn beroep van.

OBDAM-KATHOLICISME-KERK

In U. vindt Shanti al net zo’n vrije geest. U. is de zoon van een theatermaker, die van het oostblok tot in Afrika producties maakt. Beiden voelen zich thuis in zowel de alternatieve als de dancescene. Vooral U. is non-stop te vinden op dancefestivals en hippiefeesten in kunstenaarsdorp Ruigoord.

Die festivalbezoeken gaan gepaard met het nodige drugsgebruik. U. kampt met een speedverslaving, zeggen vrienden tegen het Parool. Dat hij zich in de drugsscene ophoudt, is ook af te leiden van foto’s op Facebook, van vrienden die met grote pupillen of met een xtc-pil op hun tong poseren. Het is Shanti’s grote zorg: kan deze aanstaande vader zich verantwoordelijk genoeg gedragen?

Augustus 2015. In het ziekenhuis wordt zoontje Elfin geboren. Een prachtige baby, die U. voorzichtig in zijn broodmagere armen houdt. Vanaf dan stuurt hij trots foto’s de wereld in. Elfin in berenpak, Elfin met een zonnebril op. Het fotogenieke mannetje krijgt lieve reacties. ‘Een engeltje.’

Het geluk van het prille vaderschap slaat om in onmacht als de relatie tussen Shanti en U. knapt. In mei van dit jaar schrijft hij: ‘Ik heb een hoop fouten gemaakt, maar ik kan ze toegeven en werken aan mezelf. Ik had mijn prioriteiten niet op orde en dacht niet aan degene die het belangrijkst voor me was’. Diezelfde maand bezoekt hij verschillende festivals.

19 juni 2016. Met U. gaat het niet goed. Sinds de relatiebreuk eist Shanti dat zijn moeder erbij is wanneer hij Elfin ziet, zeggen vrienden. De hele omgangsregeling drukt zwaar op hem. Hij sombert op Facebook: ‘Mijn eerste vaderdag als vader, maar zonder mijn kind.’

Vaders hebben na een scheiding vaker onvrede over de bezoekregeling van hun kind. Mannen hebben papadagen en claimen hun vaderrol steeds meer. Maar bij ruzie is van die toenemende betrokkenheid weinig terug te zien. ,,Rechters beschouwen de moeder nog steeds als de primaire ouder”, zegt pedagoog Peter Tromp van het Vader Kennis Centrum. Emeritus hoogleraar psychologie Louis Tavecchio kent de extremen van gefrustreerde vaders, die in het stof bijten als de bezoekregeling wordt vastgelegd. ,,Sommige vaders zien hun toekomst als surrogaatvader die op afroep mag opdraven, al voor zich. Die slaan door en denken: ik zal die vrouw krijgen.”

Voor gefrustreerde vaders als U. is het kind soms het laatste machtsmiddel. Tavecchio: ,,Het is het ultieme wapen in een strijd waarin de vrouw niet is te raken. De man denkt: als ik geen rol mag spelen in het leven van mijn kind, dan neem ik het mee de dood in.”

22 juli 2016. Hoe U. aan een handgranaat komt, moet de politie nog uitzoeken. Feit is dat hij ermee dreigt als Shanti de kleine Elfin komt ophalen. U. is volledig de weg kwijt. Hij trekt Shanti een kamer in. Ze vlucht en belt de politie. Pauline, de moeder van U., die een goede band heeft met Shanti, vindt daarna de dood, vermoedelijk door toedoen van haar zoon.

Bron: AD

Over verwaarlozing van kinderen

Verwaarlozing van kinderen komt veel voor, maar de problemen worden ernstig onderschat. Een kijkje achter de schermen bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK), onderdeel van Bureau Jeugdzorg in Amsterdam.

Een oude, Marokkaanse man opent de voordeur. Zomers gekleed, overhemd met korte mouwen en zwarte broek. In het portiek stelt Jos (45) zich voor als maatschappelijk werker van het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (tegenwoordig Veilig Thuis) en zegt dat er zorgen zijn over de kinderen. Hij wil met de ouders praten.

De man aarzelt. “Kinderen niet thuis, moeder ziek.” Hij sluit de deur en overlegt met zijn vrouw. Even later is de maatschappelijk werker van harte welkom. Binnen is het schoon, opgeruimd en vooral stil; niets verraadt dat hier zeven kinderen wonen, vijf meisjes en twee jongens in de leeftijd van twee tot tien jaar.

“Kinderen naar bibliotheek”, zegt vader. Moeder komt in nachtjapon de kamer binnen en schenkt thee. Geduldig legt de maatschappelijk werker uit dat er bij het AMK een melding is gekomen van de politie. Die zegt dat de kleintjes van twee en vier jaar zonder toezicht van de ouders bij het water spelen. Vader zegt dat hij hen van achter het raam in de gaten houdt en dat zijn zoon van tien er altijd bij is. Jos, resoluut: “Ouders moeten op straat toezicht houden. In Nederland mogen kleine kinderen niet zonder vader of moeder buiten spelen.”

Er zijn meer zorgen. De oudste kinderen zijn regelmatig ‘s avonds laat nog buiten. Op school doen ze het redelijk, al zijn ze wel wat teruggetrokken, vaak vermoeid en soms komen ze ziek naar school. Moeder: “Als ze ziek zijn, willen ze toch naar school. Ik kan ze niet tegenhouden.” Vader: “Kinderen bang voor vader, niet voor moeder.” Dan komen de emoties los. Met tranen in haar ogen vertelt moeder dat ze er helemaal alleen voor staat. Haar man is al zeventig en bemoeit zich nauwelijks met de opvoeding. “Ik ken hier niemand. Mijn ouders, mijn familie, iedereen is in Marokko. Ik maak me zorgen over mijn gezondheid. Wie zorgt er voor de kinderen als ik er niet meer ben?”

Jos legt uit dat hij met de huisarts, de school, het consultatiebureau en de kinderen gaat praten. Zijn onderzoek spitst zich toe op de vraag of de kinderen veilig zijn en of ze goed worden verzorgd. Daarna komt hij weer bij de ouders op bezoek. “Prima”, zegt vader, “maar ik ga eerst drie maanden naar Marokko.” De afspraak wordt verzet tot na de zomervakantie.

Een dag eerder, tijdens het dagelijkse overleg op het AMK in Amsterdam, bespreekt een team van vertrouwensartsen en maatschappelijk werkers de nieuwste zaken. Onder leiding van praktijkleider Jelis van Leeuwen wordt beoordeeld of het AMK een onderzoek instelt of dat de zaak meteen wordt overgedragen aan de Raad voor de Kinderbescherming.

“Soms is de situatie zo ernstig dat de veiligheid en bescherming van het kind belangrijker zijn dan hulpverlening”, licht Van Leeuwen toe. Bij een crisis kunnen kinderen direct uit huis worden geplaatst, maar in de meeste gevallen geeft het AMK advies voor hulpverlening in het gezin.

verwaarloosd

Verschillende soorten verwaarlozing

Opvallend veel meldingen van verwaarlozing komen er vandaag ter tafel. Een baby die in het ziekenhuis ligt, heeft bloedtransfusie nodig, maar de ouders komen niet opdagen bij de kinderarts. “Ook het onthouden van medische zorg is een vorm van verwaarlozing”, zegt Van Leeuwen.

Dan zijn er ouders die twee weken op vakantie gaan en hun kinderen van tien en twaalf alleen thuis laten. Of het echtpaar dat de scheiding uitvecht over de hoofden van hun dochters. Beide kinderen hebben last van posttraumatische stressstoornis, maar de ouders nemen geen enkele verantwoordelijkheid voor de gezondheid van hun kroost. “Vormen van pedagogische verwaarlozing”, oordeelt Van Leeuwen.

Schrijnend is de zaak van de zevenjarige jongen die onder dwang van zijn vader twee uur per dag viool moet spelen. De ouders zijn gescheiden, en volgens vader mag zijn zoon, als hij bij moeder is, géén viool spelen. Een groot talent gaat verloren, meent vader, en hij dwingt zijn zoon te bellen met het AMK om zijn moeder aan te klagen.”Psychisch geweld”, vindt Van Leeuwen.”Dit is buitengewoon ziekmakend voor het kind.”

Blijvende schade bij verwaarlozing kinderen

Verwaarlozing als vorm van kindermishandeling wordt ernstig onderschat, zegt vertrouwensarts Jolande Schoonenberg. Van de ruim 40.000 meldingen van kindermishandeling die jaarlijks bij alle AMK’s in Nederland binnenkomen, gaat meer dan de helft over verwaarlozing.

Vooral kleine kinderen, die nog volledig afhankelijk zijn van hun ouders, kunnen behoorlijke schade oplopen.”Ouders die nauwelijks met hun baby’s knuffelen en bijna niet tegen ze praten, maken zo weinig contact met hun kind, dat dit leidt tot emotionele verwaarlozing. Deze kinderen worden nauwelijks gestimuleerd met als gevolg dat het hersenweefsel onvoldoende groeit en ontwikkelt”, aldus Schoonenberg.

Als verwaarlozing beperkt blijft tot het eerste levensjaar, kunnen kinderen zich volledig herstellen. Als het langer doorgaat, kunnen ze blijvende schade oplopen.

“Kinderen die chronisch worden verwaarloosd, krijgen last van stress. Ze voelen zich onveilig, zijn angstig en nerveus. Ze kennen geen grenzen en verliezen hun vertrouwen in volwassenen. Op latere leeftijd kan dat tot depressies en agressief en crimineel gedrag leiden.”

dakloos

Moeilijk te bepalen wanneer een kind verwaarloosd wordt

Het probleem bij verwaarlozing is dat ook hulpverleners het moeilijk vinden de vinger op de zere plek te leggen. Bij een kind dat regelmatig onder de blauwe plekken zit, gaat er wel een belletje rinkelen, maar bij een peuter met een bleek gezicht en holle ogen, komen lang niet alle hulpverleners in actie.

Op het eerste gezicht lijkt er soms weinig aan de hand. Zo ook bij de familie Van Dam, waar Ilse (37), maatschappelijk werker van het AMK, op bezoek gaat. Op de bank in een keurig opgeruimd appartement zit de hoogzwangere Tanja (27). Haar zoontje scharrelt met speelgoed door de kamer; het jochie ziet er verzorgd uit. Hij kruipt regelmatig bij vader op schoot om te knuffelen. De maatschappelijk werker laat zich niet afleiden door het huiselijke tafereeltje.

Ilse zegt dat er bij het AMK een melding is binnengekomen dat ouders tegen hun zoontje schreeuwen, hem knijpen en onvoldoende medische zorg geven. “Lichamelijke mishandeling én pedagogische verwaarlozing”, luidt de voorlopige conclusie in het dossier.

Schreeuwen tegen zoontje

Aanvankelijk vertelt moeder rustig wat er aan de hand is. Hun zoontje is vlak na de geboorte aan zijn slokdarm geopereerd en heeft veel eetproblemen. Moeder vindt dat het kind drie keer per dag moet eten en propt alles gepureerd naar binnen. Als zij naar school is, moeder studeert parttime aan de universiteit, moet vader het kind eten geven en dan weigert het jochie zijn mond open te doen.

Vader: “Op het consultatiebureau zeggen ze dat wij hem niet moeten dwingen om te eten. Als hij honger heeft, gaat hij vanzelf eten. Dat kan ik niet aanzien, ik ben bang dat hij dood gaat.” Chips en chocola zijn het alternatief. Dat eet hij wel, zegt vader.

Er komt een duidelijk beeld naar boven: moeder is te hard, vader te zacht. Hij geeft geen grenzen aan, zij te veel. Beide ouders geven toe dat ze schreeuwen als hun zoontje niet luistert.

Stokslagen

Moeder knijpt hem als ze boos is en vindt dat normaal, ,,ik ben vroeger zelf met een stok geslagen’’. Ze sluit niet uit dat zij dat ooit zelf ook zal doen. “Als hij later aan de drugs gaat en niet naar mij luistert, pak ik misschien ook wel een stok.” Ilse vertelt dat slaan in Nederland wettelijk is verboden. Zij legt uit dat haar onderzoek zich toespitst op de vraag of de zorgen over hun zoontje terecht zijn. Zij wil daarom met de peuterspeelzaal bellen.

Vader, woedend: “Als u dat doet, haal ik hem van school af.” Ook moeder begint te huilen. Ze is beledigd dat ze wordt beschuldigd van kindermishandeling. “Kleed hem maar uit, dan kun je zien dat hij geen blauwe plekken heeft.” Ilse rondt het gesprek af en zegt dat ze binnenkort weer contact opneemt.

Ook hoger opgeleiden schuldig aan kindermishandeling

Van alle ouders die zich schuldig maken aan kindermishandeling of verwaarlozing, is ongeveer een derde goed opgeleid, schat Jelis van Leeuwen, praktijkleider bij het AMK in Amsterdam. Dat alleen families Flodder te keer gaan tegen hun kinderen, is een mythe. Bij goed opgeleide ouders gaat het meestal om emotionele en pedagogische verwaarlozing.

Een greep uit de dossiers: een stel tweeverdieners gaat dagelijks naar de kroeg en laat hun kleuter voor het café in de auto slapen. Of het echtpaar, beiden hoogleraar, dat ontkent dat één van hun kinderen mogelijk ADHD heeft. Op school is hij agressief, luistert slecht, vraagt veel aandacht en is erg druk. De juf maakt zich zorgen over zijn ontwikkeling, maar volgens ouders is er niets mis met zoonlief.

Volgens vertrouwensarts Jolande Schoonenberg geven hoogopgeleiden de buitenwereld vaak de schuld en schuiven zij daarmee hun eigen verantwoordelijkheid af. “De school deugt niet, de dokter deugt niet, zelf weten ze alles beter. Ze zijn voortdurend in gevecht met de buitenwereld en dat is voor kinderen heel bedreigend. Zij zitten immers op die school en moeten zich daar handhaven. Als je vader of moeder daar voortdurend ruzie maakt, geeft dat een onveilig gevoel.”

Chronische verwaarlozing

Dat verwaarlozing lang niet altijd wordt gesignaleerd, heeft volgens Schooneberg ook te maken met normvervaging. “Een huisarts die jarenlang een praktijk heeft in een achterstandswijk, raakt er aan gewend dat kinderen tot tien uur ‘s avonds buiten spelen. Het rode lampje gaat niet meer branden.”

Chronische verwaarlozing kan ernstiger zijn dan fysieke mishandeling, stelt psycholoog Sietske Dijkstra. Zij is lector op de Avans Hogeschool en heeft onder meer onderzocht wat verwaarlozing en mishandeling in de kindertijd kan betekenen op latere leeftijd. Dijkstra: “Voor sommige kinderen is mishandeling voorspelbaar. Zij weten dat als pappa boos is, zij een klap in hun gezicht krijgen. Daarna is het over. Chronisch verwaarloosde kinderen, die nauwelijks aandacht en zorg krijgen, weten bijna niet wat liefde is.”

Hoe kun je helpen bij verwaarlozing?

Niet alleen hulpverleners, maar ook burgers moeten scherper reageren op verwaarlozing, vindt Dijkstra. “We hebben het tegenwoordig allemaal te druk met onze eigen sores. Als een kind uit school altijd alleen op straat hangt, en jij weet dat er twee meter verderop een buitenschoolse opvang is, dan is het toch een kleine moeite om die even in te seinen? We moeten met elkaar alert zijn en onze kinderen beschermen. Verwaarlozing is een gemene sluipmoordenaar.”

Bron: Gezondheid&Co