Over geestelijke kindermishandeling…!

Ze kopen leuke, warme winterjassen voor hun kroost en hippe leren laarzen. Koken gezonde kost en verschijnen op elke ouderavond. Kortom: voor de buitenwereld lijken het perfecte ouders. Jammer dat veel van die mensen zich niet realiseren dat woorden ook blauwe plekken kunnen veroorzaken. En dat er zoiets bestaat als geestelijke kindermishandeling.

De een is niet slim genoeg, de ander te sloom en de derde lijkt sprekend op zijn vader- die deugt ook nergens voor

Eva is zeven en heeft moeite met lezen. Dyslexie, denkt haar onderwijzeres. Onzin, vindt haar moeder. Eva is gewoon lui. Daarom moet Eva na schooltijd een uur hardop voorlezen, terwijl haar ambitieuze moeder geïrriteerd naast haar zit. Als Eva niet uit een woord komt, corrigeert haar moeder haar zuchtend. Of op harde toon – het is maar net hoe haar bui is.

Negenjarige Reinier heeft zijn vader niet meer gezien sinds hij vier is. Volgens zijn moeder lijkt het jongetje sprekend op zijn vader, zowel uiterlijk als innerlijk. Een beetje introvert en achterbaks. Als hij geld nodig heeft, pakt hij het stiekem uit de portemonnee van zijn moeder. Als de juf boos op hem is, vertelt hij er thuis niets over. Als hij zijn fietssleutel kwijt is, verzwijgt hij dat dagenlang. Zijn moeder probeert zich in te houden, maar als ze moe en chagrijnig is, kan ze het niet laten haar zoontje naar zijn hoofd te slingeren dat hij net zo’n klootzak is als zijn vader. Een achterbakse leugenaar.

kindermishandeling1

Kimberley is een verlegen, dromerige tienjarige die het liefst de hele dag met een boekje in een hoekje zit. Haar moeder vindt echter dat ze moet hockeyen en tennissen. Kimberley bakt er niets van op het veld. Ze is bang voor de bal, maar dat vindt haar sportieve, extroverte moeder maar lariekoek. ‘Wat ben je toch een slome’, slingert ze haar dochter naar haar hoofd na de hockeytraining. ‘Alle meisjes rennen de benen uit hun lijf en jij staat maar een beetje suffig te kijken.’

David en Thomas gaan elk weekend naar hun vader, die hun moeder heeft verlaten voor de vriendin met wie hij nu samenwoont. De weekenden zijn gezellig, minder leuk is het om thuis te komen. Zoals die ene keer dat ze allebei een felbegeerd Buzz Lightyear rugzakje hadden gekregen, die mama meteen uit hun handen rukte. ‘Die rotzooi komt er bij mij niet in’, siste ze hun vader toe die waar de kinderen bij stonden. ‘Vertel dat kutwijf van je maar dat in míjn huis geen plaats is voor smakeloze rotzooi.’

In tegenstelling tot haar mooie, sierlijke zusje is twaalfjarige Jet een beetje lomp. Haar mond staat altijd een beetje open, wat haar gezichtje iets slooms geeft. Haar vader maakt er grapjes over. ‘Als je zo blijft kijken, krijg je nooit een vriendje´, plaagt hij. ´Waarom lijk je niet meer op je zus? Die moet de mannen nu al van zich afslaan.´

Zowel Eva als Reinier, David en Thomas, Kimberley en Jet worden tiptop verzorgd. Ze dragen leuke kleren, krijgen bruine boterhammen met kaas als ontbijt en hun kamertjes zijn gezellig ingericht. ’s Avonds gaan ze in bad en worden hun tanden door mama nog eens flink nagepoetst. Toch zijn ze alle vijf slachtoffer van geestelijke mishandeling. De een is niet slim genoeg, de ander te sloom en de derde moet elke avond horen dat het wijf met wie zijn vader nu samenwoont een eersteklas trut is. Of dat hij sprekend op zijn vader lijkt – die deugt ook nergens voor.

mishandeling

Of we het nu leuk vinden of niet – we walsen vaak net zo makkelijk over de kinderziel heen als onze ouders dat deden

Kinderpsychologen komen het elke dag tegen in hun praktijk: ouders die zich niet realiseren dat woorden ook blauwe plekken kunnen veroorzaken. Ze hebben heel bewust voor een kind gekozen, bestuderen nauwgezet de curven van het consultatiebureau, kopen meteen een piano als hun kind blijk geeft van de minste muzikaliteit en laten het op de eerste voetbaltraining verschijnen in een perfecte outfit – inclusief peperdure, hightech kicksen. Op het oog zijn het geweldige, zorgzame ouders. Er is echter één probleem: ze hebben geen idee van de kinderziel.

Of we het nu leuk vinden of niet – uit elk onderzoek blijkt dat wij onze kinderen bijna altijd opvoeden op de manier waarop we zelf zijn opgevoed. Hadden we ouders die schoolprestaties reuze belangrijk vonden, dan verwachten we van ons kind ook een hoge score op de Citotest. Vaders die altijd flauwe grapjes maakten over het uiterlijk van hun dochters, hebben zonen die hetzelfde doen bij hun kinderen. We zeggen bewust of onbewust dezelfde dingen tegen onze kinderen waar we ons vroeger zelf rot aan ergerden. Het tragische is dat de meeste ouders geen idee hebben dat ze opmerkingen maken die hun kind tot in het diepst van zijn ziel raken. Ze flappen het eruit in een slechte bui of als ze moe en geïrriteerd zijn en halen later hun schouders erover op. Het kind moet maar begrijpen dat het zo niet is bedoeld. Bovendien: we kunnen ze toch niet de hele dag prijzen? Daar krijgen ze het maar hoog in de bol van.

Daarom is het geen gek idee als we allemaal regelmatig de debet-credit test doen. Die gaat heel eenvoudig. Het enige dat is vereist is een flinke dosis zelfkennis en eerlijkheid. Pak een vel papier en schrijf aan de linkerkant hoeveel leuke momenten je de afgelopen week met je kind hebt gehad. Knuffelpartijen. Vertrouwelijke gesprekjes op de bedrand. Samen onder een warme plaid naar Dancing with the Stars gekeken. Koekjes gebakken. Schaatsles genomen. Dubbel gelegen van het lachen. Trek een dikke streep en beschrijf links op het papier de nare momenten. Alle keren dat je er iets hebt uitgeflapt wat eigenlijk niet door de beugel kan: Wat ben je toch onhandig. Snap je het nu nóg niet? Ik begrijp wel dat niemand met jou wil spelen. Ik wou dat ik nooit aan kinderen was begonnen. Ben je nu zo dom, of lijkt het maar zo? De momenten dat je gedesillusioneerd reageerde omdat je kind tegenviel wat school- en sportprestaties betreft. Die avond dat je het zonder nachtkus naar bed hebt gestuurd. Die keer dat je bij het ontbijt al stevige ruzie had omdat je een flink ochtendhumeur had. Of het moment dat je smalend opmerkte dat op zijn verlanglijst alleen maar domme wensen stonden.

Als de debetlijst (links) lang is en de creditlijst (rechts) kort, dan is er waarschijnlijk niet veel aan de hand. Dan ben je een gewone, leuke ouder die af en toe de fout in gaat. Is de creditlijst echter vrij lang of misschien wel langer dan de debetlijst, dan word het tijd je eens achter de oren te krabben.

jeugdzorg2_172691a

Eén troost: er zijn maar weinig ouders die hun kind bewust beschadigen. Niemand krijgt een kind met de gedachte: ‘Ik ga jou het leven eens flink zuur maken.’ De meeste ouders hebben gewoon nooit het goede voorbeeld van hun eigen ouders gekregen en reageren vanuit hun eigen onverwerkte emoties. Met tot gevolg dat ze de volgende generatie met precies dezelfde problemen opzadelen. Het zijn overigens niet alleen rotopmerkingen die kinderen voor de rest van het leven kunnen tekenen. Ook overbezorgde ouders die hun oogappeltjes krampachtig tegen elk denkbeeldig gevaar proberen te beschermen, moeten zich afvragen waar ze eigenlijk mee bezig zijn. Dat geldt ook voor ouders die veel te veel van hun kinderen verwachten (goed in sport, slim op school, vaardig op de piano, gevraagd voor elk feestje en partijtje).

Het komt erop neer dat we onze kinderen gebruiken om aan de buitenwereld te laten zien hoe geweldig we zijn

Psychologe en auteur Dr. Martine Delfos beschrijft in Afscheid van het normale kind iets waar ook veel ouders zich in zullen herkennen: intellectuele kindermishandeling. Het komt erop neer dat we onze kinderen gebruiken om aan de buitenwereld te laten zien hoe geweldig we zijn. We willen dat ze intelligent zijn, sociaal vaardig, assertief, zelfbewust, creatief én gelukkig. De druk die we daarmee op de schouders van onze kinderen leggen is ontzettend zwaar. Kinderen beschikken over duizenden hypergevoelige antennes, waarmee ze signalen van ouders feilloos opvangen. Ze weten dat het een desillusie voor pa en ma is als er een VMBO advies uit de bus komt, als ze slechts zelden voor een feestje worden uitgenodigd en een spreekbeurt verhaspelen. Doen ze het niet goed, dan krijgen ze al snel een etiketje opgeplakt: van ADHD als ze liever in bomen klimmen dan netjes aan tafel zitten, tot rekenblind als ze moeite hebben met vermenigvuldigen en motorisch gestoord als ze geen bal kunnen vangen. Werd er dertig jaar geleden laconiek geconstateerd dat het kind gewoon niet zo slim of sportief was, tegenwoordig wordt zoon- of dochterlief naar speciale gymnastiek en privéles gestuurd, hoogebegaafd verklaard of een pilletje ritalin in de mik geduwd. Het lijkt wel of kinderen tegenwoordig niet meer de kans hun eigen ontwikkelingstempo te volgen. Delfos zegt dan ook streng dat ouders moeten ophouden te bedenken wat zíj belangrijk vinden en zich zouden moeten aanpassen aan de geestelijke en lichamelijke ontwikkeling van hun kinderen.

De Amerikaanse psychologe Alice Miller (auteur van onder andere Het drama van het begaafde kind en In den beginne was er opvoeding) windt er ook geen doekjes om. Zij beweert dat opvoeden vooral het manipuleren vanuit onze eigen trauma’s, frustraties en onzekerheid is. Veel ouders hebben niet geleerd om naar hun gevoelens te luisteren. Sterker nog, ze hebben van hun eigen ouders geleerd dat die gevoelens er niet toe doen. Dat je erover heen kunt walsen of ze belachelijk maken. Zo wordt een kind dat in een sportief gezin wordt geboren de tennisbaan opgejaagd, ook als het liever met zijn dinosaurussen speelt. En kinderen van intellectuele ouders krijgen steevast boeken voor hun verjaardag – ook als ze veel liever een K3 cd willen of een baseballpet.

geestelijke verwaarlozing

Ook het verwachtingspatroon dat ouders, vaak al voor de geboorte, van hun kind hebben, kan voor problemen zorgen. Droom je van een dochtertje om lekker mee te tutten en te winkelen, maar krijg je een eigenwijze meid die alleen maar een spijkerbroek en sweater wil dragen en niets moet weten van gelakte teennagels, dan kun je je flink bekocht voelen. Hetzelfde geldt voor de vader die droomt van een zoon om mee te voetballen en die wordt opgezadeld met een dromerig jongetje dat het liefst op de hoge hakken van zijn moeder rondloopt.

Kinderen voelen het haarfijn als ze niet aan de verwachtingen van hun ouders voldoen. Ze gaan op hun tenen lopen of klappen emotioneel dicht. Storten zich in hun eigen droomwereld of in vechtpartijen. Worden bang of apathisch. Plegen verzet of gaan in discussie. Kortom: het ene kind reageert zus, het andere zo en dat heeft vooral te maken met temperament, innerlijke kracht en karakter. Maar voor al deze kinderen geldt dat ze uiteindelijk flink beschadigd uit hun jeugd tevoorschijn komen. Natuurlijk, de perfecte ouder bestaat niet. Het is onzinnig van jezelf te eisen alles goed te doen. Maar het is wel verstandig af en toe die debet-creditlijst te maken. En eerst tot tien te tellen en daarna pas je mond open te doen. Een sfeer te creëren waarin je kind zichzelf kan zijn: slim of minder slim, sportief of onhandig, sociaal of verlegen. Het gaat immers om liefde en waardering, niet om goals en targets.

TEKST RIA KERSTENS EN ELS ROZENBROEK

Bron: Linda december 2005

33 gedachten over “Over geestelijke kindermishandeling…!”

  1. Heel herkenbaar..ik ben zo opgevoed door mijn moeder…vader hing er maar bij…nam t eigenlijk nooit voor ons op…nu heb ik zelf een zoontje van 4.. Een heerlijk, vrolijk, spontaan kind..waar wij absoluut géén verwachtingen aan opleggen! Ons motto is..laat hem zo lang mogelijk kind zijn..zijn eigen wereld ontdekken…wij laten hem mooi vinden wat hij mooi vindt..hij is bv gek op roze en speelt t liefst met auto’s….hij is t liefst de hele dag buiten..en ja natuurlijk zit hij wel eens op de trap omdat hij niet luistert of stout is…maar naar beneden halen of vernederen zullen we nooit doen! En ik zeg inderdaad “nooit” …omdat wij (ja papa en mama) zelf heel goed hebben gevoeld hoe dat is als kind….dus genieten wij van ons kind..elke dag! Op zijn geboortekaartje hadden wij gezet: “Liefde en zorg zullen wij je geven, op weg naar een eigen leven..” en hoe hij zijn leven gaat leven…zal voor ons ook een verrassing zijn…

  2. Ik ben de schrijfster van Luchtwortels. Een autobiografisch boek van een mishandeld kind. Ik vind dit een erg goed artikel. Op één punt na: Dat slachtoffers daders worden, vind ik achterhaald en erg kort door de bocht. Deze stelling heeft er voor gezorgd dat ik als slachtoffer zelden respect heb gekregen toen ik zelf moeder werd. Ik ben zelfs door het amk onderzocht, terwijl mijn jeugd juist een drijfveer was om a) heel hard met mezelf aan het werk te gaan en B) een héél andere moeder te worden en anders op te voeden. Hiervoor heb ik jaren therapie gehad en ik heb opleidingen gevolgd in de agogische richting, omdat ik mijn leven dienstbaar wilde maken aan het lot van deze kinderen. Toch heb ik de afgelopen 14 jaar niets dan wantrouwen gekregen. En zeer gebrekkige aandacht voor mijn boek, hoewel hij als aanbevolen literatuur staat op de website van het ministerie voor VWS. De hulpverleners waar ik mee te maken heb, lezen het boek niet. Ze beoordelen me nog steeds als een halve randdebiel en vragen zich af of ik wel voor een kind kan zorgen. Mijn kind is 14 en zit inmiddels in de tweede van het gymnasium. Toen ik 14 was liep ik al weg van huis. En was mavo wel goed genoeg voor mij….Ziet u het verschil?
    De hulpverlening heeft nog veel te leren als het gaat om het scheiden van kaf en koren. (Hilda is mijn schrijfnaam)

    1. Ik denk idd dat vele juist door hun eigen ervaringen als kind, het met hun eigen kinderen heel anders doen.
      Ik deed dat ook en ben inmiddels integratief kindercoach counselor ( na 27 naar juf in basisonderwijs).
      Ouders zouden makkelijker hulp moeten durven inroepen, want opvoeden is een vak apart.

    2. Nou Hilda, ik begrijp je frustratie. Maar je bent hier nu echt niet eerlijk tegenover de feiten. Als docent en maatschappelijkwerker zie ik wel degelijk dat de overgrote meerderheid het gedrag van zijn of haar ouders copieerd. Overigens vindt ik jouw als persoon geweldig, het vraagt erg veel van een mens om zichzelf op een dergelijke manier aan te passen petje af. Ik ga even niet verder in op mijn eigen situatie. Maar ook ik heb mijn ouders laten zien hoe het wel moet. Laten we een voorbeeld zijn en die mensen die dat kunnen helpen de beste weg te vinden. Wat me wel opvalt is dat je je schoolniveau lijkt te gebruiken om aan te tonen dat je een goede ouder bent. Of dat jouw ouders dat niet waren. Ik liep al weg op mijn 4e op zoek naar mijn vader. En heb met moeite mavo op een lom school gehaald. Maar nooit heb ik de ervaring gehad dat ik niet serieus genomen werd. Goede opvoeding heeft maar weinig te maken met opleidings nivea. Al heeft het zeker invloed, voor sommige kinderen is bijv. een vader die slaat bij onvoldoendes juist een drijfveer om goede cijfers te halen. Terwijl het kind zijn of haar sport of b.v. muziek veel belangrijker vindt. Dus nee ik zie geen verschil dat mij gerust zou stellen over het fijt dat jij een goede ouder bent of niet. En voor jouw. Kom uit je slachtoffer rol. Wees trots op het feit dat je boek op zo’n lijst staat. En erken dat hulpverleners ook maar mensen zijn die redeneren vanuit hun eigen ervaringen en kennis. Dat jij je als halve randdebiel gekend voeld is jouw interpretatie op de werkelijkheid. En komt voor een groot deel voort uit je eigen opstelling en communicatie. Gebruik alles om te leren en jezelf te verbeteren. P.s. Ik zal je boek wel lezen. Is het gewoon te koop?

        1. De taalfouten hebben niets met de inhoud te maken, Chamal! . Als je het commentaar gelezen hebt, heb je ook gelezen dat Hendrik Lomschool heeft gehad en dus misschien dyslectisch is…… Waarom op die ene fout letten als de hele inhoud interessant is?

        2. Pffffff waarom altijd Komentaar op de taalvouten. Zoek een jlhoby ipv menzem kwetsen met je gezezijk. Zo voor jouw een plezier met taalvouten geschrefen voor je

    3. Uit je reactie spreekt nog veel boosheid. Dat komt op mij over als onverwerkt verdriet. Wellicht is dat de reden dat je nog niet helemaal serieus genomen wordt in je professionaliteit als agoog-schrijfster? Ik wens je toe dat de mening en oordelen van anderen er niet meer toe doen. Veel liefs en geluk, je bent een prachtmens!

    4. Hoi Hilda,

      Wat n herkenning in kader van zelf mishandeld zijn en nog worden maar ook in kader van geen erkenning of echte hulp krijgen pff Ik wil ontzettend graag reageren maar ivm omstandigheden is het privé beter dus zou je me n mail willen sturen?

      Met vriendelijke groet,

      A.

    5. wouw…. wat ben jij goed bezig, geloof in je zelf en draag het uit.
      Ik zou graag jouw boek willen lezen, om ….ook te kunnen groeien en klaar staat voor het kind met een lach.
      Het grootste geschenk is moeder zijn van een kind, daar kan alle materiele niet tegen op. ik wens veel geduld en wijsheid in de komende jaren….ik geloof in jouw. heel veel liefs groetjes Nel

    6. Dank je wel voor jouw reactie.
      Ik ben het helemaal met je eens. Juist een dergelijk verleden kan ervoor zorgen dat je er alles aan doet om dit bij je eigen kind te voorkomen.
      Helaas worden in de ogen van de hulpverleners (vooral diegene die alles uit de boekjes weten……) de slachtoffers tot daders gebombardeerd. Nog steeds….helaas.

  3. als je er een melding van maakt, als je weet wie het doet, doen ze er niks mee.. flpaprollen en dan wel zo iets plaatsen….ROT TOCH OP

    1. Beste Ikke,

      We begrijpen dat je boos bent op het systeem omdat het inderdaad niet functioneert! Maar wij plaatsen dit bericht omdat we willen dat er aandacht besteed wordt aan kindermishandeling in alle vormen. Als iemand bij ons aanklopt met een verhaal over mishandeling ondernemen wij wel actie. Dan helpen we het kind en zorgen dat de mishandeling stopt!

      vriendelijke groeten van de Stoere Strijders van Voor de lach van een kind.

      1. Vind jullie streven heel goed en sta er volledig achter. Mensen bewuster maken van de invloed die je op je kind hebt als opvoeder.
        Sluit me wel aan bij Ikke. Het systeem is veel te log. Als je melding doet word je zelf doormidden gezaagd met allerlei vragen terwijl het al een opgave is een naaste “aan te geven”. Niet hoopgevend en je moet dan wel heel stevig in je schoenen staan als melder.

  4. heel mooi en herkenbaar stuk! de hele maatschappij is debet aan het feit dat onze kinderen enorm onder druk komen te staan.we MOETEN van alles…door al deze extreme prikkels krijgen veel kinderen onterecht een label met een verzonnen ‘ziekte’ opgeplakt.ik geloof helemaal geen letter van verzinsels als ADHD en vind het al helemaal schandalig dat we onze kinderen massaal aan de drugs zetten.want hey,ze moeten toch met zn allen in dat ene perfecte hokje passen!? en ook dát is de reinste kindermishandeling waar we ons ook heel druk om zouden moeten maken!

  5. Ja Herken dit ook,
    Ik werd geadopteerd door een pleeggezin,waarvan de vader des huizes voor het Ministerie werkte en de moeder zwart thuis werkte als kapster en klerenmaakster ,dagelijks kreeg ik wel te horen hoe waardeloos ik was ,ik leek wel anorexia omdat ik altijd mager bleef wat ik ook at , ik werd voor zwarte uitgemaakt want ik luisterde meestal naar reggae ,rap ,r&b muziek en kreeg dan vaak te horen “je lijkt wel een zwarte” ,wat ben jij achterlijk zeg ,je kan merken dat je geen kind van mij bent ,als er geld uit mijn gulden buis werd gehaald en ik vroeg het terug kreeg ik te horen weet je wel hoeveel geld je mij kost ,en dan durf je nog geld te vragen ,misbaksel , je krijgt aan het eind van de week je zakgeld,nee dat kind is niet van mijn ik heb 2 zoons ,dat is het kind van me man(ze noemde dan altijd de naam van haar man)terwijl ik op dat moment dan recht naast haar stond ,je vader maar lekker weer voor zaken met het vliegtuig zogenaamd druk ja ja en ik met jou opgescheept zitten dag en nacht ,nee moet jij wel gedaan hebben want zoiets doen mijn kinderen niet ,(zoon) ja ma ik heb nu wel genoeg badstof shirtjes ,maak er wat voor haar ,nou laat maar dan maak ik ze wel voor iemand anders ,waar ik bij ben in de woonkamer , wat een ondankbaar kind ben jij zeg ,ik krijg zelfs nog geld van jou terug want het geld wat in jou spaarpot zat was niet eens genoeg voor rollerskates dus dat gaat nog wel van je geld voor de vakantie af ,nadat mijn pleegmoeder mij naar binnen had geroepen want ze had een verrassing voor mij en ik niet eens gevraagd had of ze mij spaarpot leeg wilde gooien om rollerskates te kopen .
    Ben blij dat je niet van mij bent anders denken mensen nog dat ik een gestoorde heb .
    Met sinterklaas werd er hard op het raam gebonkt een zak met chocolade letters ,4 kinderen de juiste letter 1 letter waar twijfels over bestaan mijn naam begint met een S en er was een P over ,waarop moeder des huize gelijk zei die is van mij !! mijn naam begint met een P,de vader des huize gelijk wacht even misschien wisten ze haar naam niet, nou echt niet die is van mij , wacht nou even ik bel wel even denk wel dat ik weet wie het zijn geweest ,hele spanning en gedoe en ja hoor ze dachten dat mijn naam met een P begon,toen nog vond moeder des huizes dat zij die chocolade letter mocht hebben want het was immers een P en geen S ,ik heb de chocolade letter uiteindelijk gekregen maar zeker niet met dank en een flinke klets in me gezicht 3 dagen later,ik was toen 9/10 jaar oud ,staat in me geheugen als een tatoeage en is dan ook de reden dat ik nooit meer sinterklaas heb toen ik volwassen was en op de dag van vandaag nog niet.
    Altijd mooie kleren ,altijd alles wat een kind nodig heeft ,vakantie ,zakgeld ,3 keer daags eten en drinken ,een schoon bed om in te slapen zelfs een kleine tv op de kamer ,en dagelijks een portie geestelijke en geregeld lichamelijke mishandeling er als bonus bovenop .
    Trieste is dat de pleegvader veel wel door had en ook toen ik 19 jaar oud was toegegeven heeft dat hij wist dat ik wel eens een “overdiende” tik heb gekregen maarja hij had het toen ook niet makkelijk.
    Ik heb nu een zoon ,ik weet niet wat een moeder is ,mijn biologische moeder heeft mij met andere broer en zussen achter gelaten bij haat alcoholverslaafde man en is nooit meer terug gekomen, wat dit wezen wat zich pleegmoeder noemt een moeder is wil ik niet eens de naam moeder hebben ,en voel me meer een beschermer en opvoeder dan echt moeder ,me zoon vind me tof en ook zijn meeste vriendjes ,maar ik weet niet hoe het echt voelt om een moeder of vader te hebben ,alleen hoe ik vind hoe het niet moet en probeer anders ,zelfs als ik tegen iemand zeg persoonlijk of per telefoon ik ben de moeder van ,geeft mij een vreemd gevoel ,zelfs na 19 jaar.
    Ik wou dat ik mijn hele periode van het pleeggezin en erna op papier kon zetten ,maar ik loop constant vast in mijn gevoel en woorden ,hoop dat ik een keer iemand kan vinden die het voor mij kan doen ,misschien dat ik dan wat meer rust krijg.

    1. Wat een ontzettend heftig verhaal zeg. Vind het heel erg dat er mensen zijn die dit anderen kunnen aandoen. Hoop dat je toch de vrede kunt vinden in jezelf.
      Die vrouw moet met zichzelf leven en dat lijkt me in haar geval ook geen pretje 😉
      Heel veel sterkte.

  6. beste Ikke, zoals ik het lees heb je vandaag een grote stap gemaakt om je verhaal en gevoel op papier te zetten. Bij mij is dat gevoel in iedergeval binnen gekomen. Heel veel sterkte en liefs.

  7. En dit is precies de rede waarom Wat Wel anonieme particuliere gezinsbehandeling en gezinscoaching aanbiedt in regio 023. Er zijn vele gezinnen die hulp nodig hebben, dit soms zelfs willen, maar afhaken als ze dit alleen maar via het reguliere hulpverleningsaanbod kunnen krijgen. Sommige gezinnen zitten niet te wachten op een regiebepalende organisatie in huis en de consequenties die daar mogelijk aan vast hangen. Deze gezinnen willen anoniem blijven en bescherming van hun privacy door bijvoorbeeld schaamte en gevoel van falen. Tevens de regie zelf in handen houden over de hulp en hun gezin is voor deze gezinnen belangrijk.
    Wat ontzettend goed dat jullie dit artikel hebben geschreven! Dit taboe moet echt doorbroken worden, ik ben daar hard voor aan het werk ook!! Wat Wel biedt deze gezinnen passende, kortdurende en discrete gezinshulpverlening . Voor meer informatie: http://www.watwel.nl of bel: 06-11251304 Laura Breg

  8. Herkenbaar..
    Ik werd zo behandeld ook door mijn moeder..
    Mijn ouders scheiden toen ik nog klein was en ik lijk op mijn vader innerlijk en uiterlijk en als mijn moeder mij zag zag ze hem ook.. Mijn vader werd zwart gemaakt door haar, en later was ik de gene die alles over mij heen kreeg. mijn broertje en zus konden alles doen en ik kon in haar ogen ook niks goed doen, altijd kreeg ik de schuld, ik was de zwartebok in de familie..

    op mijn blog schrijf ik het ook van mij af, over de ouderverstoting, en over de psychische mishandeling wat mijn moeder mij aan deed

    http://diedelicious.blogspot.nl/2014/05/mijn-ouders-zaten-in-vechtscheiding-wat.html

  9. Mijn moeder heeft mij heel vaak verteld dat ik niet gepland was, een ongelukje. Haar zwangerschap van mij was ook heel zwaar. Ik was niet gewenst. Dat heb ik mijn hele leven gevoeld. Mijn mening telde niet, ach ik was het maar. Zelfs zo erg dat mijn zussen en broer en later de aanhang dat ook overnamen. Ik heb een aantal jaar geleden voor mezelf gekozen en het contact met mijn moeder verbroken. Reactie schoonzus: kan je het weer goedmaken met je moeder want nu ben ik de pispaal. Ik heb vriendelijk bedankt en verteld dat het niet meer mijn probleem was. Nu na een aantal jaar begin ik steeds meer respect te krijgen van mijn familie. Hard voor gevochten. Kinderen heb ik niet, ik durf niet. Want de angst dat ik net zo erg als mijn moeder ga worden heerst. Ik ben een leuke tante en dat is goed zo. Het gevecht met mezelf zal altijd blijven, ik zal altijd onzeker zijn en denken dat ik niet goed genoeg ben. Maar het wordt wel minder. Het waarom zal ik nooit krijgen helaas.

  10. Erg herkenbaar. Ik wilde dat er zulke zachte termen werden gebruikt. Bij mij werd er, als ik vriendelijk probeerde te glimlachen, door mijn vader gezegd; wat zit je daar nou met je grafmuil. En toen ik een vriendje kreeg waarvan ik voor het eerst liefde kreeg; die zal je wel snel kwijt zijn, als hij de mooie meisjes op zijn werk tegenkomt. Door alles bij elkaar heb ik een ziekelijke jaloezie ontwikkelt. Verlatingsangst. Maar los daarvan heb ik juist bij mijn kind mijn best gedaan haar supergeliefd te laten voelen. Wrang dat juist ik nu slachtoffer ben geworden van ouderverstoting , omdat mijn man zo manipuleerde dat ze mij, na de scheiding niet meer wil zien. Hoe eenzaamheid en afgewezen worden zo vaak in je leven zich herhaalt, is bizar.

    1. Hoe herkenbaar! Het opvoeden doe je samen, mijn ex is zeer manipulatief en is door zijn geïsoleerde opvoeding heel erg gepest. Nu wij aan het scheiden zijn (hij is een goede vader maar extreem streng zoals hij van thuis gewend was, maar heeft de eerste 12 jaar nooit onze kinderen opgevoed) herhaalt zich hetzelfde patroon. Hij is zo manipulatief en tiranniek dat zelfs therapeuten met hem mee lopen. .. Ik hoop dat onze kinderen zelf genoeg hebben meegekregen aan liefde, zorg en aandacht dat ze er uiteindelijk komen. Mijn dochter is nu nog boos op mij en verschuild zich in haar kamer bij min ex van wie ik uiteindelijk durfde weg te gaan… ze kiest hoegenaamd voor haar vader maar zodra zij het goed zou maken met mij krijgt ze het aan de stok met hem. Hoe verdrietig dat zowel voor mij als moeder als voor haar als kind. Ik mis haar vreselijk maar bereid meeropbrengsten voordat ze mij zal blijven verstoten uit angst voor haar vaders represailles…

  11. Als er 1 ding is wat zoveel invloed op een kind kan hebben voor de rest van zijn leven is dit het wel. En hoe verschrikkelijk lichamelijke mishandeling dan ook is…woorden kunnen breken en laten een vreselijk onverwijderbaar litteken achter…

  12. Goed om dit onder de aandacht te brengen. Zelf zou ik ook graag meer aandacht willen voor emotionele verwaarlozing. Mijn ouders hebben mij nooit uitgescholden (wel kwetsende grappen) en tactloosheid. Maar doordat er niet duidelijk (verbaal) geweld was, is het zo ongrijpbaar wat er mis is gegaan. Ik ben getraumatiseerd door wat ze niet hebben gedaan (troost bieden, liefde en aandacht geven, communiceren). Dit vind ik lastig te verwerken want het is zo onduidelijk en ongrijpbaar. Ik heb nog geen kinderen maar ben wel van mening dat ik dit patroon in de generaties ga doorbreken. Ik ben juf en gedragsspecialist. Ben tot geloof gekomen en heb een kerk opgericht met groepen jongeren waar ze zichzelf kunnen zijn en gewaardeerd worden. Mijn trauma heeft mij en mensen in mijn omgeving veel moois gebracht. Ik ben zo gepassioneerd op dit vlak en merk dat juist in mijn groep veel jongeren met dezelfde achtergrond zich thuis voelen. Meer dan in de groepen die geleid worden door mensen die in een veilige omgeving opgegroeid zijn. Daar is toch vaak minder begrip voor de jongeren die net buiten de boot vallen.

  13. Ik word heel erg treurig van deze verhalen. Ben zelf een kind van een moeder waarvan pas heel erg laat de diagnose borderline is gesteld. Mijn moeder is overleden, ik weet nu dat ze heel erg ziek was. Maar ze heeft door haar ziekte heel wat afschuwelijke dingen gezegd en gedaan, mijn stiefvader was een egoistische man met harde handjes. Beide hebben mij het in mijn kinderjaren het leven wel erg zuur gemaakt. Voogdijraad/kinderbescherming hebben zich allemaal zand in de ogen laten strooien. Beide wisten het mooi te brengen voor de buitenwereld, tot op de dag van vandaag begrijp ik nog steeds niet hoe mensen mijn wanhopige signalen om hulp niet hebben begrepen.

  14. Er wordt gesproken over de credit/debet-test of lijst. De leuke momenten worden links geschreven. Echter een stuk verder lees ik het volgende: “Trek een dikke streep en beschrijf links op het papier de nare momenten. “. Ik vermoed dat hier een foutje zit en er bedoeld wordt rechts de nare momenten op te sommen.

  15. Ik heb zelf geen kinderen, maar verbaas me erover dat t normaal is de hele tijd over de prestaties van kinderen te praten alsof zij inderdaad t uithangbord naar de buitenwereld zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *