Over narcistische mishandeling

Door: Iris Koops

If you get lemons in life; make lemonade

Ik ben twintig jaar bezig geweest om uit te vinden wat er met me aan de hand was. Het ging eigenlijk altijd slecht. Ik heb diverse therapieën uitgeprobeerd. Therapeuten verwezen me bijna altijd terug naar mezelf; ik zou verkeerd met dingen om gaan. Ik werd verantwoordelijk gesteld voor mijn eigen symptomen. Natuurlijk ben je zelf verantwoordelijk voor hoe je met je eigen symptomen om gaat, maar stellen dat je ze zelf gecreëerd hebt gaat wel erg ver. Dit zou hetzelfde zijn als tegen een patiënt met een hersenschudding zeggen dat hij echt beter moet proberen te focussen. Eindelijk vond ik een therapeut die een diagnose kon stellen en zijn behandeling daar op baseerde, waardoor ik mijn probleem kon gaan aanpakken! Nu ik eenmaal begreep waardoor ik zo beschadigd was, ging ik alles lezen over trauma en dissociatie. Ik zocht het internet af voor goede informatie over narcisme, en ontdekte dat er in Nederland weinig goede informatie beschikbaar was. Daarover kan je van mening verschillen, maar de informatie die mij destijds enorm geholpen heeft kwam uit de Verenigde Staten en Ierland, zie de links.

Gedurende de twintig jaar dat ik vertwijfeld rondliep heb ik o.a. een universitaire studie afgerond en als manager en coach bij verschillende bedrijven gewerkt. Vraag me niet hoe ik het gedaan heb. Ik was er zo van overtuigd dat er iets grondig met me mis was, dat ik alleen door heel goed te functioneren iets goed kon maken. Dat lukte gelukkig steeds minder, tot het gewoon niet meer ging. Mijn symptomen werden heviger en mijn ziel begon me steeds harder terug te roepen. De laatste jaren leef ik steeds meer vanuit mezelf; ik ben weer terug in mijn lijf.

Publicatie1

(tekst op de foto) Het contact met mezelf was bijna verdwenen. Ik voelde de zin van alles bijna niet meer. Maar iets was in leven gebleven, en dat iets moest groeien. Als een klein plantje in een verdord landschap.

Er is een engels gezegde dat luidt: if you get lemons in life; make lemonade. Ik heb heel veel citroenen op mijn levenspad gekregen, en de zure smaak was bijna onverteerbaar. Maar door met mijn ervaringen andere mensen te helpen, maak ik limonade. Ik zou oneerlijk zijn als ik zou zeggen dat ik dolgelukkig ben. Maar de zinloosheid die ik zo lang over mijn leven gevoeld heb, is weg.

 

De symptomen van narcistische mishandeling

Narcisten en psychopaten kunnen niet alleen met zichzelf zijn, en halen sociale functies (empathie, aandacht) bij anderen weg. Ze trekken jou als slachtoffer leeg, totdat jij ook niet meer met jezelf kunt zijn, door de symptomen. De hyperalertheid, de overgehevelde schaamte, je schuldgevoel, je apathie, maken dat je nog slechter voelt over jezelf. En laat dat nu net de bedoeling zijn. Inzicht in de symptomen is van belang om hoe je voelt, los te kunnen trekken van wie je bent.

Symptomenlijst

Somatische klachten
Veel slachtoffers krijgen last van lichamelijke symptomen, als vermoeidheid of fysieke stressreacties (hoofdpijn, misselijk etc.) Slaapproblemen komen ook veel voor.

Overgevoeligheid
Je kunt overgevoelig worden voor licht, geluid en andere zintuiglijke gewaarwordingen. Veel slachtoffers kunnen niet meer veel prikkels verdragen en raken om het minste geïrriteerd.

Malende gedachtestromen
Mensen met narcisme en psychopathie zorgen ervoor dat de mensen om hen heen totaal verward raken. Je probeert namelijk te begrijpen wat er gebeurt en gaat er over malen. Je wordt tot de eeuwige vertwijfeling veroordeeld.

digitaal-narcisme

Geen realiteitsbesef meer
Dit ernstige symptoom komt voort uit ‘gaslighting’, behandeld op deze website. Je gevoel van realiteit is afgebrokkeld en je denkt misschien dat je naar een inrichting moet.

Jezelf niet meer begrijpen
Narcisten en psychopaten grijpen in op je denk- en voelprocessen. Ze proberen je alles vanuit hun perspectief te laten zien. ….Het lukt narcisten en psychopaten hun slachtoffer uit te spelen tegen zichzelf.

Vervreemd van jezelf en van iedereen
Sommige slachtoffers worden zo murw dat niets ze meer kan schelen. Ze voelen zich vervreemd van de hele wereld. Ze horen nergens meer bij, zitten hun dagen uit, omdat ze niet meer kunnen voelen wie ze zijn en wat ze willen. Ze zijn een vreemde voor zichzelf geworden.

Wantrouwen
Volgens de narcist lag alles aan jou. Hij wilde gewoon ongestoord zijn vernietiging kunnen uitvoeren, en als je het waagde hiertegen te protesteren, dan was jij gemeen. Het is logisch dat je nauwelijks meer anderen kunt vertrouwen. Narcisten en psychopaten gebruiken met name woorden om hun verwoestende werk te doen. Veel slachtoffers kunnen niet meer gewoon naar iemand luisteren, maar zijn altijd alert op wat die ander nu werkelijk zegt.

511740bfd96d3b34335fb4a773274aae_1399419232_medium

Schuldgevoelens
Narcisten maken dat je je overal verantwoordelijk voor voelt. Veel slachtoffers praten op een verontschuldigende manier “ja, ik weet niet hoor…maar ik hoop dat je het niet erg vind dat..’”. Ze hebben geleerd al bij voorbaat sorry te zeggen. Het is belangrijk om in te zien dat dit schuld- of verantwoordelijkheidsgevoel je is opgedrongen.

Achtervolgingswanen
Paranoia zijn is een veelvoorkomend symptoom waar veel slachtoffers van schrikken. Het zegt echter niets over jouzelf. Het zegt iets over hoever de narcist over je grenzen is gegaan, over hoeveel controle hij had en probeerde te hebben, en over hoe bedreigd jij je voelde. Het is zijn pathologie, waar jij heel nerveus van bent geraakt. Dat is volkomen logisch.

Schaamte
Schaamte is het meest voorkomende symptoom bij deze vorm van mishandeling. Je gaat jezelf zien door de ogen van een ander, en dat is ook precies de bedoeling. …Narcisten en psychopaten zijn er heer en meester in, om de oorzaak van hun mishandeling ook bij het slachtoffer te leggen. “Had je maar niet dit of dat moeten zeggen, had je maar niet zo moeten kijken, daarom moet ik wel tegen je schelden”, et cetera. Zo versterken ze de schaamte, en dat weten ze. Het is hun totale gebrek aan zelfinzicht en empathie, dat hun schaamteloze gedrag tot stand brengt.

Ernstige depressie
Narcistische mishandeling kan je zó onderuit halen dat je je zin in het leven verliest. Gedachtes aan zelfmoord komen veel voor, sommige slachtoffers plegen ook daadwerkelijk zelfmoord.

Denken dat er niemand anders meer van je kan houden
Ook dit gevoel kent vrijwel ieder slachtoffer. Het is een gevolg van het ophemelen en wegwerpen wat een narcist met je doet. Dit is deel van de mishandeling.

Lamgeslagen gevoel
Narcistische mishandeling zorgt ervoor dat je “lamgeslagen wordt”. Je bent beroofd van je vitaliteit, de sprankeling die je in je had.

Je niet meer spontaan kunnen uiten
Narcisten en psychopaten rekenden je op alles af. Als je niet het juiste spiegelde, werd dit als een afwijzing opgevat. Hierdoor ga je over al je communicatie nadenken (“kan dit wel? Is dit niet gemeen? Kijk ik aardig genoeg? Doe ik nu niet overdreven?”) Je weet eigenlijk niet meer hoe het moet, “gewoon” met mensen omgaan.

Verstoringen in emoties
Beide uitersten komen voor: of dat je niks meer voelt, of dat je om de haverklap heftige emoties hebt. Deze vormen kunnen elkaar ook afwisselen.

Dissociatie
Dissociatie komt veel voor onder slachtoffers, maar wordt vaak niet herkend.

Niet meer normaal kunnen functioneren
Psychopaten en narcisten grijpen in op je ontwikkeling en je functioneren. Verschillende slachtoffers getuigen ervan hoe ze voor de relatie op hoog niveau functioneerden, en tijdens en na de relatie al moeite hadden met de simpelste dingen. Je kunt vaak niet meer helder denken en hebt een wattig gevoel in je hoofd.

Afhankelijkheid
Veel slachtoffers worden een schim van de persoon die ze ooit waren. De eeuwige zelftwijfel en andere symptomen maken dat je het gevoel hebt niet meer in je eentje tegen het leven opgewassen te zijn. Je voelt je erg afhankelijk van de mening en goedkeuring van anderen.

Voor meer informatie: Het verdwenen zelf

15 gedachten over “Over narcistische mishandeling”

  1. Beste Iris,
    Ik was op de dag van st. Zijweg en iedereen had het over jou. Ik ben gisteren naar de bieb gefietst om je boek te reserveren. Maar daar hadden ze nog nooit van je gehoord en je stond niet eens in het systeem. Ik heb ze aangeraden je boek het verdwenen Zelf in het systeem op te nemen, omdat je zoveel betekent voor zoveel vrouwen die of dit in hun jeugd hebben meegemaakt of/EN in een andere relatie.
    Vaak was ik degene die in boekjes woorden gaf aan wat vrouwen zoal meemaken. Vooral mishandelde vrouwen die hierdoor in een uitkeringssituatie komen en dan ook nog eens de intimidatie van ambtenaren over zich heen krijgen. DAT was voor mij de genadeklap. Ik ben voorgoed kapot.
    Deze keer geef jij woorden aan wat zelfs ik nooit zo goed onder woorden heb kunnen brengen en dat is ongelooflijk fijn. Dank je wel!

  2. Hoi Sabine,
    Wat fijn dat jij (en anderen) zoveel aan mijn boek hebben gehad. Het was een hele klus om het te schrijven, maar ik vond het inderdaad heel belangrijk om woorden te geven aan een vorm van mishandeling waar nog zo weinig over bekend is. Die zo moeilijk uit te leggen is. Momenteel werk ik aan het vervolg op dit boek, want er valt nog meer belangrijks over te zeggen.
    Hartelijk dank voor je reactie, het motiveert mij. Sterkte met jouw proces.
    lieve groet, Iris

    1. Hoi Iris, de lach van mijn dochter is ook verdwenen, 13 jaar was ze toen ik ging hij hem. Echter hij blijft haar achtervolgen, niet alleen in gedachten, maar hij staat bij haar op school, hobby etc. Een aangifte voor stalking is zo simpel nog niet, dan moet dat dagelijks gebeuren zowat, maar steeds als ze opkrabbelde stond ze er weer!
      Ze wil geen contact zonder begeleiding en hij wil geen contact met begeleiding.
      De vraag waarom hij haar sloeg en waarom hij haar niet met rust laat, heeft er voor gezorgd dat ze het eigenlijk niet meer aankan, haar school gaat achteruit, ze durft met tijden niet meer naar buiten, ze ziet niet de gehele realiteit meer, ze is paranoia en heeft PTSS.
      Traumaverwerking kan ze niet aan!
      Ze is ondergebracht naar een veilige plek, omdat haar vader hier te vaak aan de deur geweest is en ik haar geen veilig thuis kan bieden.
      Ze is boos, machteloos, want elke instantie zegt je moet leren omgaan met zijn gedrag. Wat eigenlijk onmogelijk is!
      Maar mijn dochter is weg en ik heb ik schuld aan, omdat ik te laat door had wat er zich afspeelde, tot ik de ervaringen zelf kreeg met mijn ex.
      Mijn dochter heeft me nooit durven vertellen wat er gebeurde als ik even weg was. Ik had altijd het gevoel dat ik zsm weer terug moest en toen betrapte ik hem, hij had haar in een houtgreep. Snel daarna ben ik gegaan, zonder goede voorbereiding en het kost tot op heden veel kruim en verdriet.

      1. Hoi Fleur,
        Sorry voor mijn late reactie. Wat een vreselijke situatie. Je hebt er in ieder geval heel erg goed aan gedaan om met je dochter te vertrekken. Het is naar dat zij nog zulke heftige symptomen heeft en dat geen enkele instantie de ernst van de zaak lijkt in te zien. Dit gebeurt vaak. Daarom ga ik in mijn nieuwe boek uitgebreid in op deze problematiek. Ik ben er bijna klaar mee, en als het straks verkrijgbaar is hoop ik dat ook veel professionals het lezen. Schrijnende situaties zoals die rond jouw dochter komen te vaak voor.
        Het is voor je dochter belangrijk dat jij overeind blijft en dat ze op jou terug kan vallen als dit nodig is. Concentreer je niet teveel op wat je had moeten doen of op hoe je kort schoot (ik weet het, dit is makkelijker gezegd dan gedaan). Deze vorm van mishandeling is heel complex, en ik hoop dat je steun uit mijn werkboek kunt halen, en straks uit het vervolg hierop. Ook is er gespecialiseerde hulp.
        Veel sterkte voor jou en je dochter,
        Iris

  3. Beste Iris,

    Gelukkig voor mij komt er nu steeds meer informatie over hoe het geweest moet zijn voor een kind die deze mishandeling heeft moeten doorstaan. Ik ben zelf (37) een dochter van een, zoals ik sinds kort weet, een verleidende psychopaat. Ik heb geen contact meer met hem omdat ik het niet ok vond hoe hij met mij omging en ik niet tot hem doordrong, toen nog niet wetende dat niet ik maar hij “gek” was. Ik weet nauwelijks wat er vroeger is gebeurd en hoe dat voor mij was. Maar alle heftige emoties zijn er wel. Ik begin steeds meer te begrijpen en te voelen dat dit met deze mishandeling te maken heeft al denk ik nog vaak dat ik het zelf gecreeerd heb en dat er wat mis met mij is, dat ik iets verkeerd doe waardoor het leven soms zo zwaar voelt. Dit is me door deze beste man dan ook jarenlang ingewreven. Ik ben zo opgelucht te lezen dat er mensen zijn die weten hoe ingewikkeld dit is, deze (h)erkenning schept hoop voor mij. Ook al gun ik dit niemand om mee te maken!!

    Je boek heb ik nog niet gelezen maar ga dit zeker doen. Heel veel succes en sterkte. Ik vind je ontzettend moedig en ben dankbaar dat ik jouw tekst heb mogen tegenkomen.

    Lieve groet, Susanne

    1. Hoi Susanne,
      Bedankt voor je lieve woorden en ik hoop dat je veel aan mijn boek gehad hebt. Het is niet niks wat je achter je hebt. Je bent op de goede weg en ik wens je veel sterkte met je herstel!
      hartelijke groet,
      Iris

  4. Beste Iris,

    Ik snap er niks meer van geloof ik.
    Ik ben 47 jaar en de laatste tijd het gevoel dat
    mijn moeder mij manipuleert. Vanaf mijn 14 de ( misschien eerder maar dat kan ik me niet herinneren ) heb ik het gevoel dat ik er vaak voor haar moest zijn. Mijn ouders gingen toen uit elkaar en als zij verdrietig was ging ik haar troosten. Zij was altijd zielig, altijd slachtoffer en ik altijd sterk. Dat is tot op de dag van vandaag nog zo. Sinds een jaar volg ik haptotherapie omdat ik al jaren moe ben, niet kan ontspannen en last van mijn spieren. Het lukt me maar niet om te ontdekken hoe dat komt. Soms denk ik daar dat ik moet huilen maar het lukt me niet. Ik schaam me. Heb er geen reden voor dus moet ik het vooral niet doen denk ik dan. Toch blijft er een gevoel dat er iets niet klopt. Ik vind mezelf niks waard, voelde helemaal niks meer en had het gevoel of ik overgenomen was door mijn moeder. Ze zat gewoon helemaal in mijn lijf. Nu lees ik jouw stukje en herken er veel in maar tegelijkertijd denk ik dat het niet waar kan zijn. Het is toch mijn moeder? Die doet dit toch niet? Het nare is dat mijn 18 jarige dochter hetzelfde met mij doet. Ze zuiger me helemaal leeg. Help ik mijn dochter door het niet te pikken zodat het bij haar nog minder kan worden of verdwijnen?

    Vriendelijk groet,
    Monique

    1. Hoi Monique,
      Ik heb al een tijd niet meer op deze site gelezen, omdat ik nog steeds op mijn ‘eiland’ boek zit (dat ik aan het schrijven ben). Ik hoop dat je mijn reactie nog leest. Het is een nare situatie waar je in zit, die niet zomaar op te lossen valt. Het lijkt me dat je hier gespecialiseerde hulp bij nodig hebt. Je bent duidelijk heel loyaal naar je moeder, en dat is voor jou niet goed.
      Het is niet zo maar wat om de band met je moeder onder de loep te nemen, maar door wat je hier beschrijft gaan er wel wat alarmbellen af. Ik raad je van harte aan om mijn boek te gaan lezen. Mocht je hier veel in herkennen, dan weet je i.i.g. wat het probleem is en hoe je dit op kunt gaan lossen. Waarschijnlijk ook ten op zichte van je dochter.
      Het is belangrijk dat jij je eigen grenzen gaat voelen en hiernaar gaat leven. Via onze website kun je gespecialiseerde hulp vinden, mocht je hier behoefte aan hebben.
      Veel sterkte!
      lieve groet,
      Iris

  5. Iris
    Ik stuit net op je antwoord. Het boek heb ik ondertussen gelezen. Ik herkende heel erg veel en er is mij veel duidelijk geworden. Dank je wel hiervoor.
    Succes met je nieuwe boek. Ik kijk er naar uit.

    monique

  6. Beste Iris,

    Ik was aan je boek begonnen (eind 2015) en heb hem weggegooid. “Dit kan niet waar zijn” Ik heb hem toch weer meerdere keren opgepakt en in de zomer van 2016 helemaal doorgewerkt. Waar ik dan in terecht ben gekomen is met geen pen te beschrijven. Een zoektocht naar hulp voor mij en mijn zoon. Nergens gehoor vinden.

    Ik heb in het najaar van 2016 een workshop van jou gevolgd en dat gaf nog iets meer verheldering.
    Mijn zoektocht ging verder. Het leek alsof ik niet serieus werd genomen. Twee keer CJG gevraagd om hulp, verschillende keren de huisarts en heb daarom een nieuwe huisarts moeten zoeken, op de wachtlijst staan bij een psychologenpraktijk en toen ik aan de beurt was mij zeggen dat ze mij niet in behandeling konden nemen. Ik had niet het benul om naar de reden te vragen. Ze wisten dat ik zelfmoordgedachten had.

    Als ik aan mijn zoektocht maar vooral aan mijn leven terugdenk, lijkt het nog steeds zo onwerkelijk. Ik heb waarschijnlijk alles verzonnen. Het lijkt alsof ik, door te lezen en leren over narcisme, ben gehersenspoeld maar dan een andere kant op. Eigenlijk zit ik tussen die twee werelden in. En ik weet niet hoe ik eruit kan komen.

    Als ik terugkijk ben ik wel sterker geworden maar op bepaalde punten gaat het nog erg slecht.
    In maart kom ik naar je workshop over dissociatie.

    Ik hoop dat ik er ooit doorheen kom.

  7. Hoi Karolina,
    Sorry, ik zie je bericht nu pas. Wat ontzettend naar (en schadelijk) dat je toen je hulp zocht van het kastje naar de muur werd gestuurd en nog steeds geen goede hulp hebt. Als ik je verhaal zo lees dan heb je dringend gerichte hulp nodig. We zien elkaar in ieder geval tijdens de workshop.
    Heel veel sterkte!
    Iris

  8. Ik was 14 toen ik iets met een narcist kreeg
    Ik ben hoog gevoelig dus de klap kwam hard aan. Ik werd als eerste paranoia en kreeg last van een psychosen en stemmen in m’n hoofd
    Daarna wou hij mij natuurlijk niet meer
    Het is nu 7 jaar geleden en vecht nog steeds tegen de trauma en denk er nog dagelijks aan
    Ook al doet het mij nog zo’n zeer ik heb hier veel van geleerd en zie sneller in hoe mensen zijn

    1. Hoi Les,
      Ook al ben je nog vrij jong, je hebt al heel veel inzichten. Ik hoop dat je goede hulp gevonden hebt. Je bent dapper bezig en het zal echt lichter worden. Sterkte!
      hartelijke groet,
      Iris

  9. Beste Iris,

    Alles wat je beschreef klinkt zo bekend, mijn gevoel van eigenwaarde zit ver onder 0.
    Als je probeert een contact op te bouwen of staande te houden met een narcistische ouder ben je tegelijk bezig met zelfvernietiging.
    Maar het ene zinnetje in je artikel hierboven waarvan de tranen nu over mijn wangen rollen is dat deze ervaringen je sprankelheid afbreken.
    Al jaren kost het me moeite oprecht en zorgeloos te genieten en als ik al moet lachen doet alles direct zeer.
    Ik zou zo graag mijn spontaniteit en lach terug willen en niet die grijze wolken
    Ik ga dadelijk meter kijken of ik aan je boekje kan komen. Dank je wel voor het begrijpbaar verwoorden

  10. Dag Iris,
    Ben een paar weken geleden met je werkboek begonnen. Wat een heftig proces waar ik nu inzit. Eerst was er ongeloof en het gevoel in een nachtmerrie beland te zijn, enorm veel woede en nu ook verdriet. Het kwartje valt! En nu wil ik graag gaan werken aan mijn herstel, echt gaan leven. Ik ben een vrouw van 58 jaar, al heel veel therapieen gevolgd omdat ik het leven maar moeilijk vond (vind) en al 30 jaar een zoektocht op het spirituele pad. Een relatie heb ik niet, omdat dat het slechtste in mij naarboven haalt. Natuurlijk ook omdat ik onveilige relaties opzocht. 2 keer burnout geweest, kinderen nooit gekregen omdat ik mezelf te labiel vond, depressieve periodes en pas nu snap ik wat hieraan ten grondslag ligt. Bizar dat ik nu pas zie hoe het allemaal in elkaar steekt, dat ik een narcistische moeder heb. Ik moet haar nu toch echt heel anders gaan zien en dat is best raar. Maar het gaat vast lukken met behulp van jouw boek en coaching van Het Verdwenen Zelf. Dankjewel voor de boeken die je geschreven hebt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *