Mishandeling hemelsbreed

Door Vlinder

Als we kijken naar mishandeling bij kinderen dan kunnen we heel breed kijken. Verwaarlozing en misbruik valt hier namelijk ook onder.

In een groot gedeelte in deze wereld komt mishandeling voor. Mogelijk zelfs bij de (over) buren.

Wat valt er onder mishandeling ?

Verwaarlozen en geestelijke mishandeling van een kind, door niet te kunnen voldoen aan voeding, seizoensgebonden kleding, verzorging en het belasten van een kind, uitschelden van kinderen of ze bewust in gevaar brengen.

Misbruik. Het filmen van naakte kinderen of ze in contact brengen met geslachtsdelen onderling of bij volwassen.

Uitbuiten, of omkopen met snoep of geld, of straf valt ook onder mishandeling.

Zelfs het niet kunnen geven van liefde (je eigen tijd en dingen opofferen voor je kind) Begrip (kijken naar wat je kind doet, het troosten bij pijn, en het belonen bij goed gedrag) Grenzen stellen (wat mag wel en niet) Het onthouden van een hygiënische omgeving En het onthouden van een natuurlijke speel en leeromgeving valt onder kindermishandeling.

Een heel rijtje dus. Maar wat doen wij mensen nu als ons iets opvalt of we vermoeden mishandeling? Persoonlijk moest ik om informatie vragen. Ik ben zelf een oud slachtoffer. Persoonlijk weet ik dat ouders van mishandelde kinderen ook slachtoffer zijn geweest en het vaak een generatie ketting is die nooit doorbroken is geweest.

Wel heb ik geleerd er met andere mensen over te praten. Een kind uit een gevaarlijke omgeving weghalen kan vaak ook alleen wanneer er definitief opvang is. Mocht een kind tijdelijk uit een gevaarlijke omgeving weg gehaald worden om vervolgens weer terug geplaatst te worden zónder hulp bij ouders of verzorgers, kan het zo zijn dat gevolgen helemaal niet meer te overzien zijn.

Wanneer je vermoed dat een kind slachtoffer is wat doe je dan ? Een kind zelf weet van nature dat het niet gezond is maar vaak kennen ze ook niets anders. Uit eigen ervaring schrijf ik dit ook weer.

Wat wel belangrijk is en waar een mens zeker verplicht is in mijn ogen om naar te handelen is zo’n vermoedelijk slachtoffer apart zien te spreken, is hij of zij zelf in staat om te praten bied dan een luisterend oor. Wees voorzichtig met je handelen (geen rare onverwachte bewegingen maken en oppassen met wat je zegt) Bied veiligheid in de vorm van een luisterend oor en eventueel een veilig omgeving aan mits dit kan. Zorg altijd dat je iemand naast je hebt staan en zoek professionele hulp voor kind en ouder.

Negeer nóóit een vermoedelijk slachtoffer. Juist doordat ik ooit ben opgevallen, en geholpen ben heb ik een 2e kans en zelfs meer dan een 2e kans gekregen. Ga nóóit tegen een ouder tekeer. Omdat negen van de tien keer een ouder lichamelijk of geestelijk niet lekker zijn betekent nog niet dat ze psychisch of maatschappelijk gestoord zijn. Zij verdienen net als kinderen een 2e of meerdere kans.

Liefde kent geen einde, wel een begin. Door het te geven kan het leven en dat zal een gewin zijn, nooit een verlies.

Sta op en vecht voor je medemens!

Vlinder…

ALS 1 TE VEEL IS

Hoe een vader tot zo’n gruweldaad kan komen.

Thomas U. gooide vrijdag zijn zoontje Elfin uit het zolderraam. Hoe een vader tot die uiterste daad kan komen.

Het is misschien een klein verschil, maar voor ons van grote waarde. De vader van mijn lieve neefje Elfin sprong niet samen met hem. Deze ongelofelijk zieke man gooide lieve kleine Elfin uit het zolderraam.

Het is juni 2015 als Shanti een zwart-witfoto van haar zeven maanden zwangere buik op Facebook zet. Haar vriend Thomas U. schreeuwt zijn geluk van de daken: ‘Ik heb de mooiste vrouw van de wereld. Wat heb ik toch een mazzel!’ Niemand kan voorspellen dat hij een jaar later met zijn zoontje naar de zolderverdieping gaat en hem uit het raam gooit.

Ouders die hun kind vermoorden; het komt in Nederland tien tot vijftien keer per jaar voor. Van de onderzochte gevallen is 64 procent van de verdachten de moeder, blijkt uit onderzoek van het Expertisecentrum Kinderdoding. ,,Bij pasgeborenen is de dader bijna altijd de moeder. Ze handelt uit onwenselijkheid van het kind. Bij oudere kinderen gaat het vaak om de vader. Voor hen ligt het motief anders: ze doden hun kind uit wraak of jaloezie. Vaak gaat er ernstig verlies aan vooraf, van werk of van de relatie.”

Moeder Shanti is de halfzus van actrice, dj en fitnessfanaticus Fajah Lourens. Creativiteit gonst door de familie: moeder Mieke begint als actrice en reist naar India om in contact te komen met haar spiritualiteit, vertelt ze in Veronica Magazine. De broer van Shanti en Fajah, Arjuna, is sinds zijn vijftiende dj en maakt er zijn beroep van.

OBDAM-KATHOLICISME-KERK

In U. vindt Shanti al net zo’n vrije geest. U. is de zoon van een theatermaker, die van het oostblok tot in Afrika producties maakt. Beiden voelen zich thuis in zowel de alternatieve als de dancescene. Vooral U. is non-stop te vinden op dancefestivals en hippiefeesten in kunstenaarsdorp Ruigoord.

Die festivalbezoeken gaan gepaard met het nodige drugsgebruik. U. kampt met een speedverslaving, zeggen vrienden tegen het Parool. Dat hij zich in de drugsscene ophoudt, is ook af te leiden van foto’s op Facebook, van vrienden die met grote pupillen of met een xtc-pil op hun tong poseren. Het is Shanti’s grote zorg: kan deze aanstaande vader zich verantwoordelijk genoeg gedragen?

Augustus 2015. In het ziekenhuis wordt zoontje Elfin geboren. Een prachtige baby, die U. voorzichtig in zijn broodmagere armen houdt. Vanaf dan stuurt hij trots foto’s de wereld in. Elfin in berenpak, Elfin met een zonnebril op. Het fotogenieke mannetje krijgt lieve reacties. ‘Een engeltje.’

Het geluk van het prille vaderschap slaat om in onmacht als de relatie tussen Shanti en U. knapt. In mei van dit jaar schrijft hij: ‘Ik heb een hoop fouten gemaakt, maar ik kan ze toegeven en werken aan mezelf. Ik had mijn prioriteiten niet op orde en dacht niet aan degene die het belangrijkst voor me was’. Diezelfde maand bezoekt hij verschillende festivals.

19 juni 2016. Met U. gaat het niet goed. Sinds de relatiebreuk eist Shanti dat zijn moeder erbij is wanneer hij Elfin ziet, zeggen vrienden. De hele omgangsregeling drukt zwaar op hem. Hij sombert op Facebook: ‘Mijn eerste vaderdag als vader, maar zonder mijn kind.’

Vaders hebben na een scheiding vaker onvrede over de bezoekregeling van hun kind. Mannen hebben papadagen en claimen hun vaderrol steeds meer. Maar bij ruzie is van die toenemende betrokkenheid weinig terug te zien. ,,Rechters beschouwen de moeder nog steeds als de primaire ouder”, zegt pedagoog Peter Tromp van het Vader Kennis Centrum. Emeritus hoogleraar psychologie Louis Tavecchio kent de extremen van gefrustreerde vaders, die in het stof bijten als de bezoekregeling wordt vastgelegd. ,,Sommige vaders zien hun toekomst als surrogaatvader die op afroep mag opdraven, al voor zich. Die slaan door en denken: ik zal die vrouw krijgen.”

Voor gefrustreerde vaders als U. is het kind soms het laatste machtsmiddel. Tavecchio: ,,Het is het ultieme wapen in een strijd waarin de vrouw niet is te raken. De man denkt: als ik geen rol mag spelen in het leven van mijn kind, dan neem ik het mee de dood in.”

22 juli 2016. Hoe U. aan een handgranaat komt, moet de politie nog uitzoeken. Feit is dat hij ermee dreigt als Shanti de kleine Elfin komt ophalen. U. is volledig de weg kwijt. Hij trekt Shanti een kamer in. Ze vlucht en belt de politie. Pauline, de moeder van U., die een goede band heeft met Shanti, vindt daarna de dood, vermoedelijk door toedoen van haar zoon.

Bron: AD

Over verwaarlozing van kinderen

Verwaarlozing van kinderen komt veel voor, maar de problemen worden ernstig onderschat. Een kijkje achter de schermen bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK), onderdeel van Bureau Jeugdzorg in Amsterdam.

Een oude, Marokkaanse man opent de voordeur. Zomers gekleed, overhemd met korte mouwen en zwarte broek. In het portiek stelt Jos (45) zich voor als maatschappelijk werker van het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (tegenwoordig Veilig Thuis) en zegt dat er zorgen zijn over de kinderen. Hij wil met de ouders praten.

De man aarzelt. “Kinderen niet thuis, moeder ziek.” Hij sluit de deur en overlegt met zijn vrouw. Even later is de maatschappelijk werker van harte welkom. Binnen is het schoon, opgeruimd en vooral stil; niets verraadt dat hier zeven kinderen wonen, vijf meisjes en twee jongens in de leeftijd van twee tot tien jaar.

“Kinderen naar bibliotheek”, zegt vader. Moeder komt in nachtjapon de kamer binnen en schenkt thee. Geduldig legt de maatschappelijk werker uit dat er bij het AMK een melding is gekomen van de politie. Die zegt dat de kleintjes van twee en vier jaar zonder toezicht van de ouders bij het water spelen. Vader zegt dat hij hen van achter het raam in de gaten houdt en dat zijn zoon van tien er altijd bij is. Jos, resoluut: “Ouders moeten op straat toezicht houden. In Nederland mogen kleine kinderen niet zonder vader of moeder buiten spelen.”

Er zijn meer zorgen. De oudste kinderen zijn regelmatig ‘s avonds laat nog buiten. Op school doen ze het redelijk, al zijn ze wel wat teruggetrokken, vaak vermoeid en soms komen ze ziek naar school. Moeder: “Als ze ziek zijn, willen ze toch naar school. Ik kan ze niet tegenhouden.” Vader: “Kinderen bang voor vader, niet voor moeder.” Dan komen de emoties los. Met tranen in haar ogen vertelt moeder dat ze er helemaal alleen voor staat. Haar man is al zeventig en bemoeit zich nauwelijks met de opvoeding. “Ik ken hier niemand. Mijn ouders, mijn familie, iedereen is in Marokko. Ik maak me zorgen over mijn gezondheid. Wie zorgt er voor de kinderen als ik er niet meer ben?”

Jos legt uit dat hij met de huisarts, de school, het consultatiebureau en de kinderen gaat praten. Zijn onderzoek spitst zich toe op de vraag of de kinderen veilig zijn en of ze goed worden verzorgd. Daarna komt hij weer bij de ouders op bezoek. “Prima”, zegt vader, “maar ik ga eerst drie maanden naar Marokko.” De afspraak wordt verzet tot na de zomervakantie.

Een dag eerder, tijdens het dagelijkse overleg op het AMK in Amsterdam, bespreekt een team van vertrouwensartsen en maatschappelijk werkers de nieuwste zaken. Onder leiding van praktijkleider Jelis van Leeuwen wordt beoordeeld of het AMK een onderzoek instelt of dat de zaak meteen wordt overgedragen aan de Raad voor de Kinderbescherming.

“Soms is de situatie zo ernstig dat de veiligheid en bescherming van het kind belangrijker zijn dan hulpverlening”, licht Van Leeuwen toe. Bij een crisis kunnen kinderen direct uit huis worden geplaatst, maar in de meeste gevallen geeft het AMK advies voor hulpverlening in het gezin.

verwaarloosd

Verschillende soorten verwaarlozing

Opvallend veel meldingen van verwaarlozing komen er vandaag ter tafel. Een baby die in het ziekenhuis ligt, heeft bloedtransfusie nodig, maar de ouders komen niet opdagen bij de kinderarts. “Ook het onthouden van medische zorg is een vorm van verwaarlozing”, zegt Van Leeuwen.

Dan zijn er ouders die twee weken op vakantie gaan en hun kinderen van tien en twaalf alleen thuis laten. Of het echtpaar dat de scheiding uitvecht over de hoofden van hun dochters. Beide kinderen hebben last van posttraumatische stressstoornis, maar de ouders nemen geen enkele verantwoordelijkheid voor de gezondheid van hun kroost. “Vormen van pedagogische verwaarlozing”, oordeelt Van Leeuwen.

Schrijnend is de zaak van de zevenjarige jongen die onder dwang van zijn vader twee uur per dag viool moet spelen. De ouders zijn gescheiden, en volgens vader mag zijn zoon, als hij bij moeder is, géén viool spelen. Een groot talent gaat verloren, meent vader, en hij dwingt zijn zoon te bellen met het AMK om zijn moeder aan te klagen.”Psychisch geweld”, vindt Van Leeuwen.”Dit is buitengewoon ziekmakend voor het kind.”

Blijvende schade bij verwaarlozing kinderen

Verwaarlozing als vorm van kindermishandeling wordt ernstig onderschat, zegt vertrouwensarts Jolande Schoonenberg. Van de ruim 40.000 meldingen van kindermishandeling die jaarlijks bij alle AMK’s in Nederland binnenkomen, gaat meer dan de helft over verwaarlozing.

Vooral kleine kinderen, die nog volledig afhankelijk zijn van hun ouders, kunnen behoorlijke schade oplopen.”Ouders die nauwelijks met hun baby’s knuffelen en bijna niet tegen ze praten, maken zo weinig contact met hun kind, dat dit leidt tot emotionele verwaarlozing. Deze kinderen worden nauwelijks gestimuleerd met als gevolg dat het hersenweefsel onvoldoende groeit en ontwikkelt”, aldus Schoonenberg.

Als verwaarlozing beperkt blijft tot het eerste levensjaar, kunnen kinderen zich volledig herstellen. Als het langer doorgaat, kunnen ze blijvende schade oplopen.

“Kinderen die chronisch worden verwaarloosd, krijgen last van stress. Ze voelen zich onveilig, zijn angstig en nerveus. Ze kennen geen grenzen en verliezen hun vertrouwen in volwassenen. Op latere leeftijd kan dat tot depressies en agressief en crimineel gedrag leiden.”

dakloos

Moeilijk te bepalen wanneer een kind verwaarloosd wordt

Het probleem bij verwaarlozing is dat ook hulpverleners het moeilijk vinden de vinger op de zere plek te leggen. Bij een kind dat regelmatig onder de blauwe plekken zit, gaat er wel een belletje rinkelen, maar bij een peuter met een bleek gezicht en holle ogen, komen lang niet alle hulpverleners in actie.

Op het eerste gezicht lijkt er soms weinig aan de hand. Zo ook bij de familie Van Dam, waar Ilse (37), maatschappelijk werker van het AMK, op bezoek gaat. Op de bank in een keurig opgeruimd appartement zit de hoogzwangere Tanja (27). Haar zoontje scharrelt met speelgoed door de kamer; het jochie ziet er verzorgd uit. Hij kruipt regelmatig bij vader op schoot om te knuffelen. De maatschappelijk werker laat zich niet afleiden door het huiselijke tafereeltje.

Ilse zegt dat er bij het AMK een melding is binnengekomen dat ouders tegen hun zoontje schreeuwen, hem knijpen en onvoldoende medische zorg geven. “Lichamelijke mishandeling én pedagogische verwaarlozing”, luidt de voorlopige conclusie in het dossier.

Schreeuwen tegen zoontje

Aanvankelijk vertelt moeder rustig wat er aan de hand is. Hun zoontje is vlak na de geboorte aan zijn slokdarm geopereerd en heeft veel eetproblemen. Moeder vindt dat het kind drie keer per dag moet eten en propt alles gepureerd naar binnen. Als zij naar school is, moeder studeert parttime aan de universiteit, moet vader het kind eten geven en dan weigert het jochie zijn mond open te doen.

Vader: “Op het consultatiebureau zeggen ze dat wij hem niet moeten dwingen om te eten. Als hij honger heeft, gaat hij vanzelf eten. Dat kan ik niet aanzien, ik ben bang dat hij dood gaat.” Chips en chocola zijn het alternatief. Dat eet hij wel, zegt vader.

Er komt een duidelijk beeld naar boven: moeder is te hard, vader te zacht. Hij geeft geen grenzen aan, zij te veel. Beide ouders geven toe dat ze schreeuwen als hun zoontje niet luistert.

Stokslagen

Moeder knijpt hem als ze boos is en vindt dat normaal, ,,ik ben vroeger zelf met een stok geslagen’’. Ze sluit niet uit dat zij dat ooit zelf ook zal doen. “Als hij later aan de drugs gaat en niet naar mij luistert, pak ik misschien ook wel een stok.” Ilse vertelt dat slaan in Nederland wettelijk is verboden. Zij legt uit dat haar onderzoek zich toespitst op de vraag of de zorgen over hun zoontje terecht zijn. Zij wil daarom met de peuterspeelzaal bellen.

Vader, woedend: “Als u dat doet, haal ik hem van school af.” Ook moeder begint te huilen. Ze is beledigd dat ze wordt beschuldigd van kindermishandeling. “Kleed hem maar uit, dan kun je zien dat hij geen blauwe plekken heeft.” Ilse rondt het gesprek af en zegt dat ze binnenkort weer contact opneemt.

Ook hoger opgeleiden schuldig aan kindermishandeling

Van alle ouders die zich schuldig maken aan kindermishandeling of verwaarlozing, is ongeveer een derde goed opgeleid, schat Jelis van Leeuwen, praktijkleider bij het AMK in Amsterdam. Dat alleen families Flodder te keer gaan tegen hun kinderen, is een mythe. Bij goed opgeleide ouders gaat het meestal om emotionele en pedagogische verwaarlozing.

Een greep uit de dossiers: een stel tweeverdieners gaat dagelijks naar de kroeg en laat hun kleuter voor het café in de auto slapen. Of het echtpaar, beiden hoogleraar, dat ontkent dat één van hun kinderen mogelijk ADHD heeft. Op school is hij agressief, luistert slecht, vraagt veel aandacht en is erg druk. De juf maakt zich zorgen over zijn ontwikkeling, maar volgens ouders is er niets mis met zoonlief.

Volgens vertrouwensarts Jolande Schoonenberg geven hoogopgeleiden de buitenwereld vaak de schuld en schuiven zij daarmee hun eigen verantwoordelijkheid af. “De school deugt niet, de dokter deugt niet, zelf weten ze alles beter. Ze zijn voortdurend in gevecht met de buitenwereld en dat is voor kinderen heel bedreigend. Zij zitten immers op die school en moeten zich daar handhaven. Als je vader of moeder daar voortdurend ruzie maakt, geeft dat een onveilig gevoel.”

Chronische verwaarlozing

Dat verwaarlozing lang niet altijd wordt gesignaleerd, heeft volgens Schooneberg ook te maken met normvervaging. “Een huisarts die jarenlang een praktijk heeft in een achterstandswijk, raakt er aan gewend dat kinderen tot tien uur ‘s avonds buiten spelen. Het rode lampje gaat niet meer branden.”

Chronische verwaarlozing kan ernstiger zijn dan fysieke mishandeling, stelt psycholoog Sietske Dijkstra. Zij is lector op de Avans Hogeschool en heeft onder meer onderzocht wat verwaarlozing en mishandeling in de kindertijd kan betekenen op latere leeftijd. Dijkstra: “Voor sommige kinderen is mishandeling voorspelbaar. Zij weten dat als pappa boos is, zij een klap in hun gezicht krijgen. Daarna is het over. Chronisch verwaarloosde kinderen, die nauwelijks aandacht en zorg krijgen, weten bijna niet wat liefde is.”

Hoe kun je helpen bij verwaarlozing?

Niet alleen hulpverleners, maar ook burgers moeten scherper reageren op verwaarlozing, vindt Dijkstra. “We hebben het tegenwoordig allemaal te druk met onze eigen sores. Als een kind uit school altijd alleen op straat hangt, en jij weet dat er twee meter verderop een buitenschoolse opvang is, dan is het toch een kleine moeite om die even in te seinen? We moeten met elkaar alert zijn en onze kinderen beschermen. Verwaarlozing is een gemene sluipmoordenaar.”

Bron: Gezondheid&Co

Man aangehouden op verdenking van seksueel misbruik

De politie heeft woensdagochtend een 50-jarige man uit Maastricht aangehouden. Hij wordt ervan verdacht vier indertijd minderjarige jongens seksueel misbruikt te hebben.

Van de jongens is inmiddels één persoon meerderjarig. De politie verdenkt de man van seksueel misbruik over verschillende periodes gedurende een aantal jaren. De man is in verzekering gesteld en wordt vrijdag voorgeleid bij de rechter-commissaris.

jongen misbruikt

Als er slachtoffers zijn die naar aanleiding van de publiciteit in deze zaak in contact willen komen met de politie, kunnen zij contact opnemen met de afdeling Zeden via 0900-8844, of via het contactformulier op politie.nl. Dit kunnen slachtoffers van deze verdachte zijn of andere zedenslachtoffers.

Hulp

Aanranding en verkrachting komt vaker voor dan je denkt. Vooral 12- tot 24-jarigen lopen risico. Wist je dat 1 op de 8 meisjes en 1 op de 25 jongens ooit worden verkracht? Dat alcoholgebruik het risico vergroot? En dat daders meestal familieleden en vrienden zijn?* Is het jou overkomen?

Via www.vraaghetdepolitie.nl of www.centrumseksueelgeweld.nl kun je terecht bij mensen die klaar staan om je telefonisch of eventueel via mail te helpen.

Hulpverlening gezin gewurgd jongetje Heerlen was onvoldoende

Het gezin in Heerlen waarvan de moeder op 1 maart haar zevenjarige zoontje wurgde, kreeg onvoldoende hulp. Dat blijkt uit hun maandag vrijgegeven onderzoek.

Volgens de gezamenlijke rijksinspecties heeft de betrokken hulpverlening onvoldoende prioriteit gegeven aan de veiligheid van het kind.

De betrokken hulpverleners en hulpinstanties hebben te veel gelet op de problemen van de moeder die niet wilde meewerken en ze hebben te weinig aandacht gehad of het kind gezond en veilig kon opgroeien. Ze kwamen ook niet tot een gezamenlijke aanpak voor het probleemgezin.

De vrouw probeerde na het doden van haar kind de hand aan zichzelf te slaan. Onderhandelaars van de politie wisten haar daarvan te weerhouden.

De inspecties vragen partijen in de gemeente Heerlen om verbeteringen in gang te zetten, om knelpunten weg te nemen en de veilige ontwikkeling van kinderen in kwetsbare gezinnen te waarborgen.

mishandeling bijft

De voornaamste conclusie uit het rapport is dat voortaan de veiligheid van het kind centraal moet staan. De gemeente moet de probleemgezinnen in Heerlen in kaart brengen en zorgen dat de bestaande dertien buurtpreventieteams over genoeg zwaargewichten beschikken. Als ouders niet meewerken, moeten deze buurtteams voortaan direct professionele hulp inschakelen via Veilig Thuis.

Verder bepleit het rapport een betere samenwerking tussen hulpverlenende instanties, die bovendien gemeenschappelijke normen moeten hanteren.

Wethouder Jeugd Jordy Clemens (SP) zei in een reactie dat de gemeente de touwtjes gaat aantrekken en nog meer de regie naar zich toetrekt waar het gaat om Jeugdzorg. De aanbevelingen in het rapport zijn daarbij leidend.

Alle betrokken partijen gaan naar aanleiding van het onderzoek samen op korte termijn een plan van aanpak opstellen en uitvoeren.

In en in triest dat de hulpverlening in zo veel gevallen faalt…!

Bron: NU.nl

Zorg over kwetsbare kinderen blijft

 Voorkant Jaarbericht 2016.jpgPERSBERICHT: Een aantal groepen kwetsbare kinderen in Nederland krijgt te weinig aandacht, zo blijkt uit het Jaarbericht Kinderrechten, de jaarlijkse graadmeter voor de situatie van kinderen in Nederland van Defence for Children en UNICEF Nederland. “Er is vooruitgang geboekt, maar er zijn nog steeds kwetsbare kinderen die tussen wal en schip vallen. Dat moet anders”, zo stelt Jan Bouke Wijbrandi, directeur van UNICEF Nederland.

Kinderrechtelijke zorgen
Over de zeer kwetsbare groep kinderen die met kindermishandeling te maken krijgt, zijn geen goede cijfers beschikbaar, niet over het aantal en niet over hoe snel ze hulp krijgen. “Dat is zorgelijk omdat inspectierapporten over Veilig Thuis kritisch zijn. Er ontbreekt bovendien een landelijke werkwijze die garandeert dat kinderen op Texel op een vergelijkbare wijze worden behandeld als een mishandeld kind in Tilburg. Dit risico van ongelijke behandeling moeten we voorkomen”, zegt Aloys van Rest, directeur van Defence for Children. In 2015 kregen 347.930 jongeren te maken met jeugdhulp. De wijkteams stonden 24.650 jongeren bij. Deze wijkteams zijn echter nog niet op volle kracht. Ook zijn er veel zorgen over het signaal dat er steeds meer kinderen zonder dat de rechter er naar kijkt in gesloten inrichtingen worden geplaatst en onterecht met dwangmaatregelen te maken krijgen.

kind

In 2015 kwamen 3.859 vluchtelingenkinderen zonder voogd of ouders aan in Nederland, bijna vier keer zo veel als in 2014. “Een aantal van deze kinderen komen terecht in grootschalige opvangcentra die schadelijk zijn voor de emotionele ontwikkeling van kinderen”, legt Wijbrandi uit. Het is onrustig op de locaties, er is te weinig professionele ondersteuning, kinderen zien geen perspectief en komen vaak in aanraking met drank en drugs. “We maken ons grote zorgen nu de overheid de sluiting van deze grote locaties heeft uitgesteld en we nog geen voortgang zien voor opening van de beloofde kleinschalige opvang”, zegt Wijbrandi. Daarnaast zijn er zorgen over de opvang en verblijfsregeling van buitenlandse slachtoffers van kinderhandel en de circa 160 verdwijningen van kinderen uit de asielopvang.

 

Blinde vlek

“Het ontbreken van goede cijfers is een breder probleem”, zegt Wijbrandi. Door het gebrek aan goede informatie over jeugdhulp is lastig te monitoren of gemeenten de zorg voor kinderen goed uitvoeren. Naast het ontbreken van cijfers over kindermishandeling, is het ook onduidelijk hoeveel 16- en 17-jarigen volgens het volwassenenstrafrecht worden berecht, hoeveel kinderen uit huis zijn geplaatst en hoeveel ouders gezinshereniging bij een kind aanvragen.

Voor Caribisch Nederland geldt dit gebrek aan informatie nog sterker. Daar zijn vrijwel geen cijfers voorhanden over de situatie van kinderen in moeilijke situaties. “Door dit gebrek aan informatie creëren we een blinde vlek terwijl deze groepen kinderen juist extra zorg en aandacht nodig hebben”, aldus de directeur van UNICEF Nederland.

In het Jaarbericht Kinderrechten is ook aandacht voor kinderen die opgroeien in armoede, voor kinderen die net buiten de normen van het Kinderpardon vallen en de zorgelijke situatie dat bijna acht op de tien kinderen in detentie niet is veroordeeld. Ook staan in elk hoofdstuk aanbevelingen en geven jongeren per thema een advies.

Download hier het Jaarbericht Kinderrechten 2016.

Man aangehouden in zedenzaak op Schouwen-Duiveland

Schouwen-Duiveland – De politie heeft in de gemeente Schouwen-Duiveland een 37-jarige in Duitsland woonachtige Nederlander aangehouden. De man wordt verdacht van het verrichten van seksuele handelingen met een 13-jarig Zeeuws jongetje.

De politie kwam de verdachte op het spoor na aangifte van de moeder van het slachtoffer. Er zou meerdere keren contact tussen verdachte en slachtoffer zijn geweest. Verdachte en slachtoffer legden in eerste instantie via social media contact. De man is zondagmiddag 15 mei rond 12.10 uur aangehouden. Hij zou op dat moment een nieuwe ontmoeting met het slachtoffertje hebben.

Die ontmoeting heeft echter niet plaats gevonden, in plaats daarvan is de man op heterdaad aangehouden. De verdachte is meegenomen naar het politiebureau en ingesloten voor verder onderzoek door de zedenpolitie.

Blijf-van-mijn-ondergoed-af
Voorleesboekje voor kinderen van zes tot twaalf jaar over seksueel misbruik. Dit boekje mag niet ontbreken in de boekenkast van de moderne ouder!

Dirksland is in de ban van een ‘buikwrijver’

Dirksland is in de ban van de ‘buikwrijver’: een man die tienerjongens geld zou bieden om over hun buik te mogen wrijven. Het overkwam de 12-jarige zoon van Angelina Kokshoorn.

Hij beloofde mijn zoon 150 euro als hij hem over de buik zou mogen wrijven. Angelina Kokshoorn

,,Hij ging even de hond uitlaten, in zijn eentje rond 18.00 uur. Tijdens het rondje kwam hij een man in een goudkleurige Opel Vectra tegen. Die vroeg hem dichterbij te komen, deed alsof-ie de weg kwijt was. Toen beloofde hij mijn zoon 150 euro als hij hem over de buik zou mogen wrijven.”

pedos achter tralies

De jongen weigerde en hond Lola sprong uit speelsheid tegen de auto op. De naar schatting 30-jarige, kale man schrok van de Stafford en reed weg. ,,Daarna hebben we direct de politie gebeld.” Die heeft de zaak nu in onderzoek.

Gesprek van de dag
De buikwrijver is in Dirksland en omgeving het gesprek van de dag, zeker nadat een familielid van Kokshoorn een waarschuwing op Facebook plaatste.

Over de schennispleger is enkel de melding van Angelina Kokshoorn binnengekomen. Haar zoon, die nog vertelde dat de man kaal was, maakt het overigens goed. ,,Hij heeft alweer buiten gespeeld. Het is niet zo’n angsthaas.”

Er is nog veel mis in de jeugdhulp

Sinds vorig jaar zijn de gemeenten verantwoordelijk voor de jeugdhulp. Die zetten in op het voorkomen van zwaardere, dure inzet. Zo ondersteunen wijkteams een heel gezin op meerdere fronten (opvoeding, schulden, werk, school, gezondheid) onder het motto: anders, beter en goedkoper. Ook jeugdzorgorganisaties zijn – mede onder druk van bezuinigingen – anders gaan werken.

Het zijn de eerste gegevens en over slechts een jaar, dus zijn er nog geen harde conclusies te trekken, zegt CBS-onderzoeker Katja Chkalova. Inmiddels krijgt 10 procent van de kinderen en jongeren met jeugdzorg hulp via een wijkteam van de gemeente. Maar het is moeilijk te onderscheiden of het om preventie gaat (zoals een informatieavond over opvoeding), om echte jeugdhulp of een doorverwijzing naar andere hulp.

Hoewel Den Haag (13.000), Rotterdam (13.000) en Amsterdam (12.000) de meeste jonge inwoners met jeugdhulp tellen, staan Groningse gemeenten als Hoogezand-Sappemeer, Menterwolde en Eemsmond aan de top. Daar doet meer dan 15 procent van de jeugd een beroep op deze zorg. Zeeland heeft het kleinste aandeel inwoners met jeugdhulp, in  Schouwen Duiveland krijgt 8 procent van de kinderen jeugdhulp.

fotojeugdhulp

De reorganisatie van de jeugdzorg heeft tot nu toe geen enkel effect gehad. Integendeel. De wachtlijsten zijn gegroeid en er is minder personeel, terwijl het aantal meldingen van geweld juist toeneemt.

Begin vorig jaar zijn het Meldpunt Kindermishandeling en het Steunpunt Huiselijk Geweld samengevoegd en heten nu ‘Veilig Thuis‘. De Inspectie voor de Jeugdzorg vindt dat de kwaliteit dringend moet verbeteren. Want gezinnen moeten nu soms maanden wachten op hulp, terwijl het geweld doorgaat.

Als er een ernstig vermoeden is dat een kind wordt mishandeld, dan gebeurt het regelmatig dat het op de wachtlijst van Veilig Thuis komt. Met alle gevolgen van dien.

Gemma Tielen, hoofdinspecteur Inspectie voor de Jeugdzorg: “Je staat niet voor niks op een wachtlijst, voor een Veilig Thuis-organisatie. Dat betekent dat men zich zorgen maakt over de situatie in een gezin. Vanzelfsprekend zou het kunnen dat er dan iets misgaat daar.”

No Kidding
No Kidding

Verspreid over Nederland zijn er 26 vestigingen van Veilig Thuis. Maar daar gaat nog veel mis. De Inspectie concludeert dat er bij tweederde van de Veilig Thuis-organisaties onvoldoende toezicht is op de veiligheid van probleemgezinnen. Vooral als die op wachtlijsten staan.

Ook blijken er niet altijd medewerkers en vertrouwensartsen aanwezig te zijn. En bijna overal is een personeelstekort waardoor wachtlijsten ontstaan.

De politiek reageert geschrokken op de bevindingen van de inspectie. Vera Bergkamp (D66): “Ik vind het onacceptabel. We hebben eind december overleg gehad met de staatssecretaris van Volksgezondheid. Toen kregen we al signalen dat er wachtlijsten waren bij Veilig Thuis. Nu blijkt uit rapport van de inspectie dat tweederde van de Veilig Thuis-organisaties geen zicht heeft op de veiligheid van probleemgezinnen en -kinderen. Dat vinden we echt onacceptabel.”

 

Een “Veilig Thuis”, daar maak je je toch sterk voor…

‘Stop campagne tegen kindermishandeling’

Campagnes om kindermishandeling en huiselijk geweld te melden moeten even in de ijskast. Ze leveren te veel meldingen op, terwijl de meldpunten nu al niet eens meer toekomen aan acute gevallen. Die boodschap heeft de Nijmeegse wethouder Bert Frings neergelegd bij het ministerie van Volksgezondheid en Welzijn
Volgens Frings is het aantal meldingen nu al veel te groot, waardoor veel zaken lang blijven liggen. Nog meer meldingen zou dat probleem alleen maar groter maken.

Volgens Frings zouden meer gemeenten gepleit hebben ‘rustig aan te doen met het aantal meldingen’. Welke dat zijn weet hij niet. Op het ministerie is niet bekend hoeveel meldingen van huiselijk geweld jaarlijks wordt gedaan, meldt een woordvoerder. Maar gemeenten moeten niet denken dat ze veel invloed hebben op overheidscampagnes over kindermishandeling. Zeker niet ‘of en hoe vaak die campagne in de lucht is’, stelt de woordvoerder.

mishandeling bijft

De meldpunten Veilig Thuis, waar sinds begin 2015 de genoemde meldingen terecht komen, kunnen op veel plekken het werk niet aan. Gelderland-Zuid, Zeeland, IJsselland (omgeving Zwolle), Haaglanden (Zoetermeer): het zijn enkele meldpunten waarover grote zorgen bestaan.

Afgelopen week brachten klokkenluiders naar buiten dat in Gelderland-Zuid zo’n tweehonderd zaken over mishandelde kinderen en volwassenen op de plank liggen, en dat er tachtig niet zijn onderzocht. Daarvan zijn ook zaken bij die eigenlijk binnen vijf dagen opgepakt hadden moeten worden. De Inspectie Jeugdzorg heeft een inval gedaan bij het meldpunt in Nijmegen om de precieze problemen in beeld te krijgen.

Het ministerie zegt dat over de timing van de campagne gesproken kan worden, maar niet op de manier die de gemeenten willen. Het ministerie wil namelijk ‘het beste effect’ van bijvoorbeeld de herhaling van een spotje over ouderenmishandeling. Dus: niet minder, maar juist méér meldingen. Een woordvoerder: ,,Ons doel is en blijft: zorgen dat kinderen of volwassenen die het slachtoffer zijn van geweld, geholpen kunnen worden.”