Vechten, overleven, leven

door Danique

Het duurde lang voor ik weer tijd had om te schrijven.. mijn leven staat op zijn kop.

Na maanden op zoek te zijn naar een tweede baan, kreeg ik eindelijk een nieuwe kans. Een nieuwe kans om mijn leven op te pakken als gezonde volwassenen. Ik wil niet langer dat depressieve meisje zijn. Ik wil niet langer het automutilerende kind zijn. Ik wil niet langer verdrinken in mijn eigen tranen. Ik wil niet langer leven in het verleden. Ik wil niet langer de jonge anorectische vrouw zijn.

Ik ben volwassen.

Het is tijd om mijn ware ik te vinden. Op zoek naar de gezonde volwassenen in mezelf. Van mijn leven zonder dagbesteding, waarin ik mijn controle terug vind in ‘niet eten’, stap ik over naar een leven van vijf dagen werken en moeten zorgen voor een lichaam dat ik niet wil. Dagelijks gevoelens uitschakelen. Mijn oh zo knappe koppie opzetten. Mensen vinden me wel degelijk knap, althans mij; eerder mijn lichaam. Ik besloot met jonge mannen te gaan daten. Dit was althans iets wat ik in mijn depressieve jeugd heb gemist. Een leven oppakken zo, dacht ik, beginnen met dingen doen die ik had gemist en wat normaal was voor mijn leeftijd. Mannelijk contact dus.
Naast het combineren van mijn tien uurige contract, begon ik er een baan naast van om de week 3 a 4 dagen werken. Het daten in de avond. Eten latend voor wat het was.

Maak ik een goede stap?

Liefde kon ik niet. Dat kon ik niet uit mijn jeugd, maar ik kon het ook niet uit mezelf liefhebben. Laat staan iemand anders liefhebben. Dit zou een doel zijn waar ik veel nieuwe dingen uit kon halen. Mijn allereerste date eindigde in bed met een jonge gozer. Iets wat ik niet had ingepland.. Mijn gebrek: geen ‘nee’ kunnen zeggen. Daarnaast liet ik mijn lichaam gebruiken, en onveilig ook.


Dit was ik ook gewend, maar was dit dan liefde? NEE, ik voelde niks. Toch begon ik een relatie met deze jongen. Waarom weet ik niet. Dit was een gigantische foute keuze van mij.
Jammer genoeg zag ik liefde aan voor het opofferen van mezelf en mijn lichaam om een ander gelukkig te kunnen maken. Wat een ander gelukkig maakte, zou mij uiteindelijk gelukkig maken dacht ik.

Niets was minder waar; gebruikt, misbruikt, achterblijvend met leegte.

Ik besloot het anders aan te pakken. Deze keer zou ik mijn lichaam niet weer opofferen. Ik zou gaan voor echte liefde, iemand die echt om mij zou geven als persoon. Ondertussen werkte ik mijn dagen en putte mezelf uit. Het fijne was dat ik eindelijk iemand werd die wat betekende in de maatschappij. Hier hechtte ik veel waarde aan. Al sta ik niet in de positie om zoveel te werken met mijn anorectische lichaam, mijn depressiviteit die onderdrukt wordt door medicatie. Ik doe er alles voor om sterk te worden en eindelijk te beginnen met LEVEN. Ik heb een ijzersterke wil en zal nooit opgeven.
Mijn tweede date was ongeveer een week na ik mijn vorige vriendje had gedumpt. Die avond verliep weer anders dan gepland. Ik ging naar huis met een one-night-stand op zak. Godverdomme dat ben ik dom.
Nee is nee. Maar voor mij is nog altijd ja, nee. Iets wat ik niet aan kan. Mijn zoektocht naar een leuke man moet ik maar even laten wachten. Dit is niet de manier. Al staat mijn volgende dat zaterdag alweer op de planning. HELL NO, waar ben ik mee bezig?

Is mijn lichaam laten gebruiken mijn nieuwe manier om controle te krijgen, en mezelf te straffen; seks, mijn nieuwe methode van automutilatie.

Het combineren van mijn twee banen viel me zwaar. Daarnaast het reizen tussen mijn ouders en mijn werkplek. Het in het weekend thuis zijn en uitgescholden worden door mijn broer. (Dit omdat hij mij genoeg kansen heeft gegeven, en ik niet genezen ben van mijn anorexia). WAAROM ook Anorexia? de meest onbegrijpelijke ziekte voor mensen die dicht bij je staan. Nog altijd zou ik liever een of andere ernstige ziekte hebben, die mensen wel konden begrijpen. Anorexia is killing me, and people around me. Ik moet het hebben van mijn vechtlust, overlevingsdrang en innerlijke kracht. Dit maakt mij als persoon onsterfelijk. Ik kom er wel, maar heb nog altijd tijd nodig om mijn jeugd te verwerken. Op een dag zal ik het mens zijn waar ik altijd zo erg mijn best voor heb gedaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *