Werken aan het verleden!

door Danique

HET DUURDE EVEN MAAR…

 Dag in dag uit, de ene beter dan de ander afsluitend.
Wetend dat ik aan een nieuwe toekomst sta.
Wetend dat alleen ik, kan werken aan een nieuw begin.
Niet langer een toeschouwer zijn van mijn leven,
Mijn persoon,
Mijn lichaam,
Ik probeer de touwtjes aan elkaar te knopen..
En dan.. De wonden helen.
Langzaam maar zeker.
Ik gun ze de tijd.
Ik gun ze mijn liefde.
48132289737751938_obbzqntw_f_large
Hoe sterk kan je zijn?
Na de dramatische jaren die ik heb doorstaan, en deels nog doorsta, zie ik een lichtpuntje. Ik probeer het met beide handen aan te pakken en terecht te komen in deze geheel nieuwe wereld. Eindelijk geloof ik de mooie dingen van het leven. Eindelijk kan ik ze een klein beetje gaan voelen in mijn nog gevoelloze lichaam. Ik blijf mezelf zeggen: ‘Je bent een vechter, Danique. Jij kan alles aan!’
Ik neem kleine stapjes die me de weg wijzen naar het licht. Therapie, EMDR, huisartscontroles, dagbesteding, zoeken naar een fulltime baan, en ‘stiekem’ op mezelf wonen. Daarnaast ga ik de confrontatie aan met het verleden.
Ik heb een afspraak gemaakt met een lerares die mij op het voortgezet onderwijs heeft opgevangen en mij elke week een dagje rust te geven bij haar thuis. In die tijd heb ik haar afgestoten en nooit meer gezien. Ook nooit meer gedruft, trouwens.
Tot nu dan.. Ik ga haar vrijdag zien, nadat ik 4 jaar geleden ben weggegaan en haar nooit meer heb gesproken. Al twijfel ik deels over mijn besluit.. Zou ik alles afwillen blazen… Maar nee, Ik ga. Zij kan mij de antwoorden geven die ik al jaren lang zoek maar nooit heb gevonden. Zij kan me helpen dit stukje af te sluiten, en dat gaat me lukken!
304677_271561689610712_1607763668_n_large
Mijn therapeute betekent veel voor me.. Soms haat ik haar vreselijk erg.. maar ze is als een mamma voor mij die ik zoek. Ik ben bang om ook haar kwijt te raken zoals alle hulpverleners me hebben gedumpt. Ik moet afstand van haar nemen.. maar, ik heb haar boosheid nodig. Boosheid die ze me niet gaat geven, maar waar ik naar verlang. Ik moet gestraft worden.
Hoewel ik het gevoel heb dat ik de goede kant op ga als ‘gezonde volwassenen’, beheerst de anorexia me dramatisch. Mijn ouders hebben vakantie gehad waardoor ik mijn hele menu vanuit de kliniek twee weken heb moeten eten. Ik heb al die tijd al die vetkwabben voelen groeien.. En nu kan ik het niet meer in de hand houden. Twee weken als een wild zwijn eten, betekent direct streng dieeten. Dus de eerste werkdag van mijn ouders wordt alvast tot ‘vast dag’ benoemd. Tumblr_m19plqlmqg1qmi9r5o1_500_large
Ik geniet van mijn controle, mijn houvast, mijn rust.. Maar ongelofelijk schuldgevoel.. Waar ben ik mee bezig????????????????????????????????????????????????????
Fuck anorexia.
Tumblr_m7schb7k881r9lvx1o1_500_large
Ik wil leven.
Ik ga leven.
Nee, ik leef.
Ik voel niks.
Ik ben leeg.
HELP ME.
Hoe dan ook, dan pak ik mijn leven wel op met anorexia en ga ik dat gevecht nog wel aan. Zolang ik maar gelukkig kan zijn en de PTSS volledig achter me kan laten.
Op een dag zal het me lukken.
Tumblr_m2qfdtsroz1r78x3vo1_500_large

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *